deel 15:
De gestalte van Callum vulde de deuropening volledig. Het zwakke licht van de gang wierp lange, dreigende schaduwen over zijn gezicht, waardoor zijn trekken bijna buitenaards en meedogenloos leken. In zijn hand hield hij een zware, metalen staaf vast die hij nonchalant langs zijn been liet bungelen, terwijl een kille, triomferende glimlach om zijn lippen speelde.
"Goed gedaan, liefje," zei hij met een stem die akelig rustig klonk, en die kalmte maakte het alleen maar angstaanjagender. "Ik wist wel dat je uiteindelijk hierheen zou komen. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, nietwaar?" Ik deed instinctief een stap achteruit, waarbij ik mijn hand strak om de zwarte harde schijf klemde die ik zojuist uit het verborgen laadje had gehaald. Achter me voelde ik hoe Sarah een hand op mijn schouder legde, haar ademhaling oppervlakkig en gespannen van pure angst.
"Kom niet dichterbij, Callum," zei ik met een stem die, ondanks mijn bevende knieën, verrassend krachtig klonk. "We hebben de harde schijf. Alles staat erop. Alles over de fraude, de moord op mijn vader en de rol van jouw familie." Callum lachte zachtjes; een donker, cynisch geluid dat door de kleine opslagruimte echood. "Denk je echt dat die harde schijf je gaat redden?" vroeg hij terwijl hij een langzame stap naar binnen zette.
"Denk je dat de politie of wie dan ook je zal geloven als ik zeg dat jullie hier zijn ingebroken en spullen hebben gestolen? Ik ben een gerespecteerd man, en jij bent slechts een jonge vrouw in shock na de bruiloft. Niemand zal je geloven." De minachting in zijn stem sneed dieper dan welke mes dan ook. Vier jaar lang had hij gespeeld, gelogen en gelachen, en nu stond hij hier zonder masker, klaar om zijn werk af te maken.
Maar ik gaf niet op. Terwijl Callum nog een stap naderde en zijn arm ophief om de metalen staaf te positioneren, keek ik naar Sarah en gaf haar een subtiel knikje dat we hadden afgesproken tijdens de autorit. "Misschien niet," zei ik, en plotseling haalde ik een kleine, verborgen USB-kabel tevoorschijn die ik uit mijn zak trok, "maar gelukkig hebben we de inhoud al doorgestuurd naar drie verschillende onderzoeksjournalisten en de hoofdofficier van justitie zodra we dat verborgen laadje openden.
Als ons iets overkomt, gaat dit hele dossier binnen vijf minuten live op het internet en op alle nationale nieuwssites." Callum stokte direct. De triomferende glimlach verdween van zijn gezicht als sneeuw voor de zon, en zijn ogen werden groot van pure paniek. Hij deed een stap naar voren, de metalen staaf trillend in zijn hand. "Dat lieg je," gromde hij, maar de twijfel in zijn stem was overduidelijk. En terwijl wij daar stonden, met de harde schijf strak in onze handen en de ultieme waarheid binnen handbereik, wist ik dat het spel voor hem voorgoed voorbij was.
