deel 12:
Het geluid van de autobanden op het grind van de oprijlaan klonk als een dreigend gerommel van onweer. Clara sprong direct op uit haar stoel, haar ogen strak gericht op het raam dat uitkeek op de oprijlaan. "Gauw, naar de achterkant van het huis," fluisterde ze dringend, terwijl ze haar theekopje liet staan. "Ze hebben ons gevonden. Ik weet niet hoe, maar ze hebben onze locatie achterhaald." Mijn hart schoot in mijn keel.
Hoe kon Callum hier zo snel zijn? Tenzij... tenzij hij ergens op mijn auto een gps-tracker had geplaatst waar we geen weet van hadden gehad. De gedachte dat hij ons overal kon volgen, maakte me misselijk. Sarah greep mijn hand vast en trok me mee richting de keuken, waar een smalle gang naar de achteruitgang leidde.
Maar voordat we de achterdeur konden bereiken, hoorden we een harde bonk aan de voorzijde van het landhuis. Iemand ramde met brute kracht tegen de zware houten voordeur, gevolgd door het geluid van versplinterend hout en het rinkelend glas van het glas-in-loodraam in de hal. Ze waren binnengedrongen. "Geen tijd meer om te vluchten via de achterkant," zei Clara met een resolute blik in haar ogen.
Ze trok een oude sleutel uit haar zak, liep naar een luik in de vloer van de bijkeuken en trok het open. "Hierheen! Dit is een oude kelder die doorloopt naar de schuur achter het huis. Maak dat je wegkomt!" Sarah duwde me naar voren. "Ga! Ik dek onze rug," zei ze dapper, maar ik schudde mijn hoofd. "Nee, we gaan samen!" Op dat moment hoorden we stemmen in de gang van het landhuis. Zware, koude stemmen, en daartussen de onmiskenbare stem van Callum: "Waar is ze? Zoek in elke kamer!"
Er was geen keuze meer. Ik liet me door het luik zakken in de donkere, muffe kelderruimte, en Sarah volgde me direct op de hielen. Clara trok het luik boven ons met een doffe klap dicht en schoof een zware houten kast op haar plaats om de ingang te blokkeren. De kelder was aardedonker, maar Clara had ons nog net op tijd een kleine zaklamp toegeworpen.
Met trillende handen scheen ik door de smalle gang die naar de schuur leidde. De muren waren vochtig en er hing een doordringende geur van grond en oude bakstenen. Achter ons hoorden we gedempte geluiden van boven: geschreeuw, het omvergooien van meubels en de stem van Callum die steeds dichterbij kwam. "Ik weet dat jullie hier zijn," klonk zijn stem nu angstaanjagend dichtbij, alsof hij door het luik heen probeerde te praten. "Je kunt niet weglopen voor de waarheid, liefje!"
We renden door de ondergrondse gang, struikelend over losse stenen en bukkend voor lage balken, totdat we na wat een eeuwigheid leek het einde van de tunnel bereikten. Een zware houten deur gaf toegang tot de schuur. Sarah duwde er met al haar kracht tegenaan, en met een luide knal zwiepte de deur open. Het heldere, koude daglicht van buiten overspoelde ons.
We stonden in de schuur, vlak naast waar mijn auto stond geparkeerd. Zonder een seconde te verliezen renden we naar de auto, sprongen naar binnen, en deze keer was ik het die de sleutel in het contactslot stak en de motor startte met een woedend gebrul. We schoten de oprijlaan af, net op het moment dat de voordeur van het landhuis met een harde klap openvloog en de gestalte van Callum zichtbaar werd in de deuropening, naar ons starend met een blik van pure razernij terwijl wij de bocht omdraaiden en de weg opvluchtten.
