deel 3:
Het geluid van de draaiende sleutel weerkaatsde lerend door de stille, verlaten gang van het oude opslaggebouw. Mijn hand trilde hevig toen ik de zware metalen deur opduwde. Een muffe, bedompte lucht van oud stof, ingesloten tijd en vergeten herinneringen kwam me tegemoet. Ik hoestte lichtjes en kneep mijn ogen dicht tegen het opdwarrelende stof dat in de zwakke lichtstralen danste die door de vuile ramen naar binnen vielen.
Dit gebouw was al jaren uit de tijd geraakt, en het was een wonder dat het slot überhaupt nog werkte. Ik tastte met mijn hand langs de muur tot ik de lichtknop vond. Met een mechanische klik flitsten een paar tl-buizen aan het plafond aan, flikkerend en zoemend voordat ze een bleek, wit licht over de ruimte wierpen. De gang was lang, met aan weerszijden identieke, genummerde deuren. Nummer 317 bevond zich diep in de gang, bijna aan het einde in de schaduw.
Elke stap die ik zette voelde alsof ik me dieper in een vreemde droom bewoog. Mijn laarzen maakten een hol en eenzaam geluid op de betonnen vloer. Ik keek om me heen naar de deuren; sommige hadden hangsloten, andere zagen er ongebruikt uit, bedekt met een dikke laag spinnenwebben. Maar hoe zat het met nummer 317? Toen ik dichterbij kwam, viel het me op dat de deur er opvallend schoon uitzag in vergelijking met de rest.
Er zat geen dikke laag stof op het handvat, en het hout rondom het slot leek recentelijk te zijn schoongeveegd. Mijn hart sloeg over. Dit betekende dat iemand hier recentelijk was geweest. Iemand had deze deur geopend. Zou dat Callum zijn geweest? En zo ja, hoe vaak was hij hier al stiekem naartoe gegaan zonder dat ik er iets van afwist? We deelden alles, dacht ik bitter. We vertelden elkaar waar we waren, wat we deden, wie we zagen. Of was dat allemaal een zorgvuldig opgebouwde illusie geweest om mij in slaap te wiegen?
Ik bleef voor de deur van opslagruimte 317 staan. Het kleine metalen plaatje op de deur was exact hetzelfde als het plaatje dat aan de sleutel hing. Met trillende vingers bracht ik de zware messing sleutel naar het sleutelgat. Het paste perfect, en na een korte weerstand hoorde ik het mechanisme verspringen. De deur gaf mee. Ik duwde hem langzaam open, en het gekners van de scharnieren klonk angstaanjagend hard in de stille hal.
Ik hield mijn adem in en stapte naar binnen. Het licht van de gang viel naar binnen en verlichtte de eerste hoeken van de ruimte. Tot mijn verbazing was de opslagruimte helemaal niet leeg, zoals mijn moeder destijds had beweerd. Integendeel, de ruimte stond vol met dozen, meubels en grote houten kisten. Er hing een eigenaardige geur in de lucht, een mengsel van terpentine, oude boeken en een subtiele, zoete geur die ik niet meteen thuis kon brengen.
Ik tastte naar de muur aan de binnenzijde en vond gelukkig al snel een trekschakelaar. Een zwakke gloeilamp aan een snoer verlichte de ruimte nu van bovenaf. Wat ik toen zag, deed mijn bloed in aderen staren. Tegen de achterste muur stond een groot bureau, bezaaid met papieren, mappen en foto's. En op het bureau lag iets wat mij direct deed beseffen dat dit geen willekeurige opslagplaats van mijn vader was. Het was een modern, digitaal prikbord vol met uitdraaien, krantenartikelen en... foto's van mij en Callum.
Foto's van ons samen, maar ook foto's van mij alleen, genomen vanaf plekken waar ik nooit iemand had opgemerkt. Foto's van mij bij de supermarkt van vorige week, foto's van mij terwijl ik op het terras zat te werken, en zelfs foto's van jaren geleden, lang voordat Callum en ik elkaar zogenaamd 'toevallig' ontmoetten in dat koffietentje in het centrum.
Mijn maag keerde zich om. Dit kon niet waar zijn. Dit was geen liefdesverhaal meer; dit leek rechtstreeks uit een nachtmerrie te komen. Callum had me niet per ongeluk ontmoet. Hij kende mij al veel langer dan hij ooit had toegegeven. En terwijl ik daar stond te trillen tussen de bergen dozen van mijn overleden vader, hoorde ik plotseling achter me in de gang het geluid van zware, naderende voetstappen op het beton.
