deel 6:
De stem echood door de kale gang en sneed door de ijzige stilte van de opslagruimte als een mes. "Sara? Ben je daar ergens binnen?" riep de bekende, warme stem van Callum, hoewel er nu een koude, dwingende ondertoon in doorklonk die ik nog nooit eerder had gehoord. Mijn hart miste een slag. Callum was hier. Hij was me achterna gereisd. Hoe had hij in godsnaam zo snel kunnen ontdekken waar ik was?
Had hij me dan toch in de gaten gehouden, zelfs toen hij zogenaamd diep lag te slapen in onze hotelsuite? Naast me greep Sarah onmiddellijk mijn arm vast. Haar hand was ijskoud en haar ogen stonden strak van paniek. "Stil," fluisterde ze dringend, terwijl ze me meetrok naar de donkere hoek van de ruimte, achter een hoge stapel houten kisten en oude meubels waar we net uit het zicht bleven van de deuropening. "Als hij ons hier samen vindt, is het te laat voor ons beiden."
Ik kon geen woord uitbrengen; mijn keel was droog en mijn gedachten stonden stil. Mijn man, met wie ik nog geen vierentwintig uur geleden in het huwelijk was getreden, stond op nog geen tien meter afstand. De voetstappen kwamen dichterbij, zwaar en resoluut, en stopten toen pal voor de open deur van opslagruimte 317. Ik hield mijn adem in en perste mijn rug tegen de koude muur, biddend dat hij niet meteen naar binnen zou lopen of de hoek in zou kijken.
Een zware schaduw viel over de drempel toen Callum in de deuropening verscheen. Door een kleine kier tussen twee kisten kon ik hem zien. Hij droeg nog steeds zijn casual kleding van vanmorgen – een donkere trui en een spijkerbroek – maar zijn gezicht zag er totaal anders uit dan ik gewend was. De zachte, vriendelijke blik die ik zo liefhad, was volledig verdwenen. In plaats daarvan zag ik een strakke, bijna meedogenloze uitdrukking, en zijn ogen speurden de ruimte af met de precisie van een geoefend jager.
"Ik weet dat je hier bent, Sarah," zei Callum hard en luid genoeg om de hele ruimte te vullen. "Je hebt lang genoeg geprobeerd om graven open te breken die gesloten hadden moeten blijven. Geef me die mappen en de sleutel, en dan kunnen we het op een nette manier oplossen." Er kwam geen antwoord van Sarah, die stokstijf naast me stond met haar hand strak om mijn arm geklemd.
De spanning in de ruimte was om te snijden. Ik keek naar het gezicht van de man die mijn echtgenoot was, en voor het eerst zag ik de duistere waarheid achter zijn masker. De persoon van wie ik dacht dat ik hem door en door kende, was een vreemde – een man met een verborgen verleden, geheimen die levens hadden gekost, en een doel dat ik nog steeds niet kon doorgronden.
Callum stapte langzaam de ruimte binnen. Zijn laarzen kraakten op het stof en de glasscherven op de vloer. Hij liep direct naar het bureau, keek naar het opengeklapte dossier dat Sarah daar had achtergelaten, en trok een wenkbrauw op. "Dom, heel dom," mompelde hij tegen zichzelf. Toen draaide hij langzaam zijn hoofd naar de hoek waar wij verscholen zaten, alsof een of andere onzichtbare intuïtie hem vertelde waar we waren.
Zijn ogen gleden over de stapels kisten, en even leek het alsof zijn blikkende ogen dwars door de schaduw heenkeken. Mijn hand greep instinctief naar het koude metaal van een oude metalen pijp die naast me op de grond lag, beseffend dat als hij ons vond, er geen praten meer mogelijk zou zijn.
