deel 11:
De voordeur van het oude landhuis werd na een paar harde klopten opengedaan door een oudere vrouw met intelligent, scherp grijs haar en een blik die direct verried dat ze zich niet snel liet intimideren. Ze keek van Sarah naar mij, en haar ogen bleven toen rustig hangen op mijn gezicht. "Jij lijkt sprekend op Arthur," zei ze met een heldere, krachtige stem voordat we ook maar iets konden zeggen.
"Kom gauw naar binnen, voordat jullie gevolgd worden." We haastten ons naar binnen, en de zware houten deur werd direct achter ons op slot gedraaid en voorzien van een stevige metalen grendel. De hal rook naar oude boeken, bijenwas en verse thee – een warme, vertrouwde geur die in schril contrast stond met de kilte en angst die we net buiten hadden gevoeld. Clara nam ons mee naar een gezellige bibliotheek met grote boekenkasten en een knisperend haardvuur. Ze liet ons op comfortabele fauteuils plaatsnemen en schonk drie koppen warme thee in voordat ze zelf ging zitten.
"Sarah belde me net voordat jullie telefoons uitgingen," begon Clara rustig terwijl ze haar kopje aannam. "En ik begrijp dat jullie ontdekt hebben dat de dood van je vader geen ongeluk was, maar een geplande moord om het financiële schandaal van de familie van die jonge man te verdoezelen." Ik knikte traag, nog steeds verdoofd door alles wat er de afgelopen uren was gebeurd.
"Maar Clara," nam ik het woord over, "hoe past Callum... of Daan, zoals Sarah hem noemde... in dit plaatje? Hij was destijds nog veel te jong om hier direct leiding aan te geven, toch?" Clara glimlachte somber. "Klopt," antwoordde ze. "Daan was toen inderdaad nog een jonge kerel. Maar zijn vader was de grote man achter de fraude. Toen jouw vader dat bewijsmateriaal in die opslagruimte verstopte, wist de familie dat hun imperium zou instorten als dat ooit boven water zou komen.
Ze hebben toen geprobeerd je vader te dwingen het bestand te overhandigen. Toen dat niet lukte, hebben ze dat 'ongeluk' in scene gezet. Maar wat ze niet wisten, was dat jouw vader een digitale kopie van het volledige dossier had gecodeerd op een oude harde schijf, en die harde schijf ligt verstopt in opslagruimte 317."
De puzzelstukjes vielen pijnlijk en logisch op hun plek in mijn hoofd. "En daarom," vervolgde ik met een trillende stem, "heeft Daan zich vier jaar geleden tot mij aangetrokken... Niet omdat hij van me hield, maar omdat hij dacht dat ik de sleutel of de locatie van die harde schijf wist?" Clara keek me aan met een blik vol diepe medelijden. "Ja, liefje.
Vrees van wel. Hij heeft je jarenlang gemanipuleerd, is met je gaan samenwonen, heeft je ten huwelijk gevraagd en je vertrouwen gewonnen, puur en alleen om bij die opslagruimte te komen. En gisteren, op jullie bruiloft, toen je afgeleid was en zijn smoking uitdeed, heeft hij die sleutel waarschijnlijk ergens uit een oude verstopplaats in jullie huis gehaald om hem vandaag nog op te halen voordat jullie op huwelijksreis zouden vertrekken." De realiteit was verpletterend. De man met wie ik gisteren het sacrament van het huwelijk had gedeeld, had me vanaf dag één belazerd.
"Maar nu weten we het," zei Sarah vastberaden, terwijl ze naar voren leunde. "We hebben de sleutel, en we weten waar het bewijs ligt. Als we dat dossier naar de politie brengen voordat Callum ons vindt, is het voorbij voor hem." Clara schudde echter langzaam en ernstig haar hoofd. "De politie inschakelen is nu te gevaarlijk, Sarah," zei ze. "De organisatie van Daan heeft tentakels tot diep in de rechtshandhaving.
Als we nu naar een lokaal bureau stappen, is de kans groot dat het bewijs verdwijnt voordat er iets gebeurt. We moeten het zelf veiligstellen." Voordat we konden bespreken wat onze volgende stap moest zijn, hoorden we opeens een geluid buiten dat ons alle drie deed opspringen: het zware geluid van een naderende auto op de afgelegen oprijlaan van het landhuis.
