DEEL 8 – In de Val van de Heilige Grond
De stem van Lorenzo weerkaatste akelig hol tegen de stenen muren van de oude kapel. "Ik wist wel dat je slimmer was dan je eruitzag, Emma," klonk zijn voetstappen dichterbij komen. "Je dacht echt dat je ons te slim af kon zijn?" Elena en ik doken instinctief achter het stenen altaar. Mijn handen klemden zich krampachtig vast om de koperen kist die ik net uit de nis had getrokken.
Het metaal was ijskoud, maar het gewicht ervan gaf me een gevoel van hoop. Er zat iets zwaars in. Misschien documenten, misschien fysiek bewijs dat de familie Moretti voorgoed kon ontmaskeren. "Kom tevoorschijn, Emma!" roept Lorenzo nu luider, en we hoorden het geluid van een veiligheidspal die van een vuurwapen werd geklikt. Het metalen klik-klak sneed door de stilte.
"Geef die kist aan mij, en niemand hoeft vandaag gewond te raken. Jouw vader heeft decennia geleden al zijn keuzes gemaakt. Probeer zijn fouten niet te herhalen." "Waar is hij?" riep ik terug, terwijl ik opstond van achter het altaar. Elena probeerde me nog tegen te houden, maar ik trok mijn hand los. Ik keek recht in de ogen van Lorenzo, die met twee gewapende mannen aan zijn zijde de kapel binnenkwam.
Lorenzo glimlachte minachtend. "Je vader is niet belangrijk, kind. Wat belangrijk is, is het imperium dat jouw familie probeerde te vernietigen. Die bankkaart die je moeder destijds gebruikte om te vluchten... ze dacht dat ze alles had meegenomen, maar ze vergat het belangrijkste bewijsstuk." Hij wees met zijn pistool naar de kist in mijn handen. "Open hem." "Nee," zei ik vastberaden.
Lorenzo maakte een knikje naar een van zijn handlangers. De man stapte naar voren, greep Elena vast bij haar arm en zette de loop van zijn pistool tegen haar slaap. "Open. Die. Kist," zei Lorenzo, en zijn stem klonk nu dodelijk serieus. Mijn hart sloeg een slag over. Ik keek naar Elena, wiens ogen groot stonden van pure angst. Ik kon haar leven niet op het spel zetten.
Met trillende handen tilde ik het koperen deksel van de kist. Het deksel kwam met een zware zucht los. Binnenin lag geen dossier. Er lag een oud, mechanisch opnameapparaat met een cassettebandje erop, en daarbovenop... een officieel document met het zegel van het Italiaanse Ministerie van Justitie, getekend door een openbaar aanklager vijfentwintig jaar geleden.
Lorenzo stapte snel naderbij, greep het document vast en begon te lezen. Zijn gezichtskleur verdween in enkele seconden volledig. Al zijn arrogantie smolt als sneeuw voor de zon. "Dit... dit kan niet..." stamelde hij. En op dat exact moment klonk er buiten een luid sirenegeluid dat door de bergen echode, gevolgd door het geluid van meerdere naderende politieauto's.
