DEEL 4 – Het Vergeten Briefje uit het Verleden
Het papier was vergeeld en rook naar muf papier en lavendel, de geur die mijn moeder altijd had gedragen. Het handschrift was scherp en gehaast, alsof het in totale paniek op papier was gekwakt. “Als je dit leest, Emma – ook al ben je nu nog te klein om het te begrijpen – weet dan dat ik niet ben wie je denkt dat ik ben. De auto-ongelukken, de officiële rapporten, het zijn allemaal rookgordijnen om jou en je moeder te beschermen tegen de familie Moretti. Ze vergeven het me nooit dat ik ben weggeslagen van hun imperium. Als je ooit deze sleutel vindt, vertrouw dan niemand met de naam Bellini... en zoek naar de waarheid in San Michele.” Mijn adem stokte in mijn keel.
De familie Moretti. Dezelfde achternaam als de oudere vrouw in onze winkel. Dezelfde familie die zogenaamd al twintig jaar VIP-klant was bij ons, maar in werkelijkheid een duistere band had met het verleden van mijn vader. "Wat staat er?" vroeg Elena zachtjes, toen ze zag hoe lijkbleek mijn gezicht werd. Ik reikte haar het briefje aan. Terwijl ze las, zag ik haar ogen groter worden van ongeloof.
"Dit... dit verandert alles," stamelde Elena. "Het is geen toeval dat mevrouw Moretti uitgerekend jouw kassa uitkoos om die kaart te gebruiken. Ze wist dat jij daar werkte. Het was een test. Een waarschuwing." "Of een uitnodiging," antwoordde ik, terwijl ik de zilveren sleutel in mijn hand omdraaide. Het metaal voelde koud aan tegen mijn handpalm.
"Ze wilden zien of ik de kaart zou herkennen. En dat deed ik. Die kaart lag op de foto in deze doos, verborgen achter de bodem." Ik trok de valse bodem van de ijzeren kist omhoog. Daar lag een tweede voorwerp: een klein, zwart USB-stickje en een handgeschreven lijst met codes. "Wat denk je dat hierop staat?" vroeg Elena, terwijl ze naar de USB-stick wees.
"Er is maar één manier om daarachter te komen," zei ik, en ik liep meteen naar mijn oude laptop die op het bureaublad stond. Ik stak het kleine stickje in de USB-poort. Het scherm knipperde even. Een beveiligd mapje verscheen met een wachtwoordbeveiliging. Er verscheen een tekstbalk waarin om een pincode werd gevraagd. Geen cijfers, maar een zin.
Ik keek naar het briefje van mijn vader. Onderaan stond een cryptische zin geschreven: De dag dat de zon verdween. "De zonsverduistering," herinnerde ik me plotseling. Mijn moeder had het er weleens over gehad. De dag dat ze elkaar hadden ontmoet. Ik typte de datum in: 11-08-1999 . Met een zachte klik opende de map zich. Op het scherm verscheen een lijst met digitale documenten, bankafschriften en... een videobestand.
Mijn handen trilden zo erg dat ik nauwelijks op de muis durfde te klikken. Ik klikte op het videobestand en hield mijn adem in. Het beeld werd helder. Een man verscheen op het scherm. Hij zat in een donkere kamer, verlicht door slechts één enkele bureaulamp. Zijn haar was grijs, zijn gezicht getekend door rimpels en diepe littekens, maar de ogen... die ogen kende ik uit duizenden foto's.
Het was mijn vader. Marco Bellini. En toen hij begon te praten, hoorde ik de woorden die mijn hele werkelijkheid deden ontploffen. “Als je dit kijkt, Emma, betekent het dat ik er niet meer ben, of dat je eindelijk dicht genoeg bij de waarheid bent gekomen. Wat je ook doet... ga nooit naar de villa aan hetcomo-meer. Ze weten dat je leeft.” Plotseling sloeg het scherm van de laptop op zwart.
Niet door een lege batterij, maar door een externe computersturing. In de verte, ergens op de gang van het appartementencomplex, hoorde ik zware stappen naderen. En toen klopte er iemand driemaal hard op de voordeur.
