DEEL 5 – De Onuitgenodigde Gast in de Nacht
Het kloppen klonk opnieuw, harder en dwingender dit keer. Bon, bon, bon. Elena bevroor op de bank, haar ogen groot van pure paniek. Ze keek me aan met een blik die zei: Zwijg stil, misschien denken ze dat we niet thuis zijn. Maar het was al te laat. Een zacht, mechanisch geluid uit de gang deed mijn bloed stollen. Het geluid van een loper die in het slot werd gedraaid.
De deur begon met een trage, griezelige piep open te zwaaien. "Emma," fluisterde Elena met een stem die oversloeg van angst, terwijl ze naar de keuken greep op zoek naar een verdedigingsmiddel. Ik sprong op van de stoel en trok de laptop dicht, waarbij ik het USB-stickje uit de poort rukte en in mijn broekzak verstopte. Het briefje van mijn vader propte ik strak in mijn handpalm.
De deur viel volledig open. In de deuropening stond geen politieagent, en ook geen anonieme indringer in een jas. Het was een jonge man van rond de dertig, gekleed in een strak pak, met donker haar en een kil, zakelijk gezicht. Maar wat mij het meest opviel, was de gouden ring om zijn vinger met precies hetzelfde familiewapen als dat van mevrouw Moretti.
"Goedenavond, nichtje," zei de man met een kalme, bijna ijzingwekkende stem. "Je hebt me flink laten zoeken." Mijn stem weigerde dienst. Ik voelde de grond onder me wegzakken. "Wie... wie ben jij?" "Mijn naam is Lorenzo Moretti," zei hij terwijl hij met een rustige stap de woonkamer binnenkwam en zijn jas nonchalant over de rug van de bank hing. "En het wordt tijd dat we eens praten over wat jouw vader je allemaal heeft nagelaten." Lorenzo keek om zich heen, alsof hij het appartement beoordeelde op zijn waarde, en liet zijn blik toen op mij rusten.
"Die bankkaart die je drie dagen geleden weigerde... dat was geen foutje van het systeem, Emma. Dat was een signaal aan ons. En jij hebt de steen aan het rollen gebracht die we al vijfentwintig jaar probeerden te bedekken." "Mijn vader leeft," zei ik, en ondanks mijn angst voelde ik een vlaag van woede door mijn aderen stromen. "Hij leeft en jullie hebben hem verborgen gehouden!" Lorenzo glimlachte minachtend.
"Leven is een groot woord voor wat jouw vader doet. Hij is opgejaagd wild, Emma. Al die jaren. En jij brengt hem nu in direct gevaar door in oude dossiers te neuzen." Hij stapte naderbij. Elena maakte een beweging om voor me te gaan staan, maar Lorenzo hief kalm zijn hand op. "Geen gekke dingen doen. Ik ben hier niet om jullie te vermoorden. Ik ben hier om een waarschuwing af te geven.
Geef me het USB-stickje en het dossier dat je uit de winkel hebt meegenomen... en niemand hoeft iets te overkomen." Mijn hand in mijn zak klemde zich strak om het kleine plastic stickje. Als ik dit aan hem gaf, gaf ik het enige bewijs van mijn vader uit handen. Maar Lorenzo lachte zacht, alsof hij mijn gedachten kon lezen. Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn, tikte op het scherm en hield hem voor onze neus.
Op het scherm verscheen een live camerabeeld van Elena’s moeder, die rustig op haar balkon in de stad zat te breien, schijnbaar nergens van bewust. En vlakbij haar stond een man in een donkere jas, met zijn hand in zijn zak. "Eén verkeerde beweging, Emma," zei Lorenzo zachtjes, "en de auto-ongelukken van deze familie beginnen zich plotseling te herhalen."
