DEEL 2 – De Geheime Boodschap in het Dossier
Het kantoor voelde ineens heel klein aan. De woorden op het scherm leken te dansen voor mijn ogen, en de stilte die in de kamer hing was zwaarder dan lood. Elena legde haar telefoon met een trillende beweging op het bureau. Het scherm was inmiddels gedimd, maar de dreigende tekst stond gebrand op mijn netvlies. "Wie heeft dat gestuurd?" vroeg ik, terwijl mijn stem nauwelijks boven een fluistering uitkwam.
Elena schudde haar hoofd. "Een anoniem nummer. Geen afzender, geen profielfoto, niets. Alleen dat bericht." Ze keek me indringend aan. "Emma, we moeten hiermee naar de politie gaan. Dit is geen spelletje meer. Er is iemand die ons in de gaten houdt, en als dat bericht ergens op is gebaseerd, dan loop jij gevaar." "Nee," antwoordde ik resoluut, al bonkte mijn hart in mijn keel.
"Als ik nu naar de politie stap, verlies ik het enige spoor dat ik heb naar mijn vader. Vijfentwintig jaar lang is er tegen gelogen. Mijn moeder heeft gehuild om zijn dood, er is een grafsteen op de begraafplaats... En nu vertel jij me dat zijn bankkaart drie dagen geleden nog is gebruikt door een rijke VIP-klant van onze winkel?" Elena zweeg. Ze begreep mijn wanhoop, maar de angst in haar ogen was niet te verbergen.
Ze schoof het papieren dossier langzaam weer naar mij toe. "Kijk goed naar de andere transacties, Emma. Niet alleen die van drie dagen geleden. Er is een patroon." Ik boog me voorover en bladerde door de pagina's. Regels vol data, bedragen en locaties gleden onder mijn vingers door. De transacties vonden niet plaats in de stad waar we nu waren, Milaan, maar op verschillende plekken door heel Noord-Italië.
Soms in Turijn, soms in Como, en heel vaak in de buurt van een klein dorpje in de bergen waarvan ik de naam nauwelijks kon uitspreken: San Michele. "San Michele," fluisterde ik. "Daar ging mijn vader vroeger vaak naartoe voor zijn werk. Of althans, dat werd mij altijd verteld." "En kijk naar de tijdstippen," voegde Elena toe. "De betalingen zijn bijna altijd op de eerste dinsdag van de maand, precies om twaalf uur 's middags.
Altijd bij exclusieve winkels, dure restaurants of antiekwijken. Alsof het geen gewone aankopen zijn, maar... signalen." "Signalen?" "Of afspraken," zei Elena ernstig. "Iemand gebruikt die kaart bewust. En mevrouw Moretti wist precies wie jij was, Emma. Toen ze je aankeek bij de deur... ze kende je achtergrond." Ik voelde een rilling over mijn rug lopen.
De gedachte dat mijn hele leven een zorgvuldig geconstrueerde leugen kon zijn, maakte me duizelig. Ik herinnerde me de verhalen van vroeger. Mijn moeder had het nooit over Marco gehad zonder tranen in haar ogen. Ze zei altijd dat hij een goedmoedige man was geweest die te hard werkte, tot die fatale avond op de natte snelweg waar zijn auto naar verluidt van de weg was geraakt.
Maar er was nooit een lichaam gevonden. De autoriteiten hadden destijds gesproken over een verbranding door een zware explosie na de crash. Er bleef niets van hem over. Althans, dat was wat de officiële papieren zeiden. "Geef me dat dossier," zei ik opeens, vastberaden. "Emma, nee, je kunt niet..." "Ik moet wel, Elena. Als mijn vader nog leeft, moet ik weten waarom hij ons heeft verlaten.
Of... waarom hij moest onderduiken." Voordat Elena kon reageren, hoorden we harde voetstappen in de gang buiten het kantoor. De klink van de deur begon langzaam naar beneden te drukken. Iemand probeerde binnen te komen, maar de deur was op slot. Een scherpe, mechanische tik klonk op het hout, gevolgd door het geluid van zware ademhaling aan de andere kant. Elena trok haar adem scherp in en wees naar het raam dat uitkwam op de steeg achter het gebouw.
