DEEL 3 – Ontsnapping via de Steeg
"Snel, naar buiten!" giste Elena, terwijl ze opstond en het raam opduwde. De koude buitenlucht stroomde direct naar binnen, vermengd met de geur van nat asfalt en uitlaatgassen uit de steeg. Ik aarzelde geen moment. Ik greep het dossier van het bureau, propte de papieren in mijn handtas en klom over de vensterbank. Mijn laars raakte het natte metaal van de noodtrap en met een doffe klap landde ik in de smalle, schaduwrijke steeg achter de winkel.
Elena volgde direct na mij, haar hakken klikten luid tegen de stalen treden. We renden door tot we de hoek om waren, beschut door de betonnen muren van het pakhuis ernaast. Pas toen we buiten adem tegen de muur leunden, durfden we achterom te kijken. De achterdeur van de winkel stond op een kier. Een silhouet van een man in een lang donkerend jasje stond in de opening, turend in de duisternis van de steeg.
Hij droeg een hoed die zijn ogen verborg, maar het gouden horloge om zijn pols glansde even in het straatlicht. Mijn maag keerde om. Dat horloge... Het was precies dezelfde stijl als dat van mevrouw Moretti. "Zag je dat?" fluisterde Elena met een beverige stem. "Dat was geen gewone klant, Emma. Ze zijn achter je aan." "Wie zijn 'ze'?" vroeg ik, terwijl ik de rits van mijn tas strak dichtkneep waar het dossier in zat.
"De familie Moretti? Of... heeft dit te maken met mijn vader?" We namen de metro naar mijn kleine appartement aan de rand van de stad. De rit voelde als een eeuwigheid. Elke keer dat een passagier opkeek of in onze richting keerde, sloeg de angst me om het hart. Een keer dacht ik een man te herkennen met dezelfde jas, maar hij stapte gelukkig uit bij de volgende halte.
Thuis aangekomen deed ik alle lichten uit en trok ik de zware gordijnen dicht. Pas toen we veilig op de bank zaten, durfde ik de papieren uit mijn tas te halen. Ik spreidde de kopieën van de banktransacties uit over de salontafel. "Kijk hier," wees ik aan. "De laatste drie transacties van die kaart zijn gedaan op dezelfde locatie in San Michele. Een adres aan de rand van het dorp: Via del Sole 14.
Weet jij wat dat is, Elena?" Elena boog zich over het papier. Haar ogen gleden over het adres. "Via del Sole... Dat klinkt niet als een winkel of een bankgebouw. Dat klinkt als een woonhuis. Of een schuilplaats." "Morgen is het dinsdag," zei ik, en plotseling viel alles op zijn plek. "De dag waarop de kaart altijd precies om twaalf uur wordt gebruikt." Elena keek me strak aan.
"Je wilt toch niet naar San Michele gaan? Dat is krankzinnig, Emma! Je loopt zo in een val!" "Als mijn vader daar is, of als iemand daar antwoorden heeft over zijn zogenaamde dood, dan moet ik gaan," zei ik met een stem waarin geen ruimte voor discussie was. Ik stond op en liep naar de oude kast in de hoek van de woonkamer. Achter een stapel oude boeken lag een kleine, ijzeren doos.
Het was de doos met spullen die mijn moeder na haar overlijden had achtergelaten. Ik had hem in jaren niet geopend. Met trillende vingers haalde ik het roestige deksel eraf. Onder oude foto's en sieraden lag een kleine, zilveren sleutel met een gegraveerd monogram: M.B. Naast de sleutel lag een handgeschreven briefje van mijn vader, gedateerd exact één week voor het zogenaamde auto-ongeluk. Ik las de eerste zin en voelde de grond onder mijn voeten wegzakken.
