DEEL 10 – De Omhelzing na een Kwarteeuw
De tijd leek even stil te staan. De agenten, de zwaailichten, Lorenzo die schreeuwend werd afgevoerd – het vervaagde allemaal naar de achtergrond. Er bestond alleen nog de man die daar stond, met tranen in zijn ogen die glansden in het zwakke ochtendlicht. "Emma..." zei hij met een stem die trilde van emotie. "Mijn kleine meisje..." Ik kon niet meer praten.
Ik rende naar voren en vloog om zijn hals. Hij ving me op en hield me zo stevig vast dat het voelde alsof hij alle verloren jaren in één enkele omhelzing wilde inhalen. Ik rook de vertrouwde geur van hout en oude tabak die ik me van vroeger – diep van binnen – nog herinnerde. "Je leeft..." snikte ik in zijn jas. "Ze zeiden dat je dood was... Al die jaren..." "Het moest wel, liefje," fluisterde hij, terwijl hij over mijn haar strreek.
"De familie Moretti wilde ons allemaal uit de weg ruimen. Om jou en je moeder te beschermen, moest ik verdwijnen in de schaduw. Ik heb je van een afstand in de gaten gehouden, elke dag weer." Inspecteur Rossi liep naar ons toe en legde een hand op mijn vaders schouder. "Marco, je kunt eindelijk vrij rondlopen. Met dit document en de opnames in deze kist is de immuniteit van de familie Moretti voorgoed gebroken.
Ze worden op dit moment op meerdere locaties opgepakt." Mijn vader keek naar de koperen kist in mijn handen en daarna naar mij. "Die bankkaart... was dat jouw idee om mij te vinden?" Ik lachte door mijn tranen heen. "Nee. Mevrouw Moretti gebruikte hem in onze winkel. Ze wist dat ik er werkte. Het was hun manier om te testen of we nog iets wisten." "Ze wilden je lokken," zei mijn vader ernstig.
"Maar in plaats daarvan hebben ze hun eigen ondergang getekend." We liepen samen naar buiten, waar de frisse berglucht ons tegemoet trad. De mist begon langzaam op te trekken en maakte plaats voor een heldere, gouden ochtendzon die de vallei verlichtte. Elena stond op een afstandje toe te kijken met een brede glimlach op haar gezicht, terwijl ze haar moeder op de speaker van haar telefoon geruststelde.
Maar net toen we dachten dat de nachtmerrie voorbij was, liep Inspecteur Rossi met een bezorgde blik naar ons toe. Hij hield een smartphone in zijn hand die hij zojuist van Lorenzo in beslag had genomen. "Marco, Emma... jullie moeten dit zien," zei Rossi grimmig. "Lorenzo heeft vlak voor zijn arrestatie nog één automatisch bericht verstuurd naar een onbekend adres in Zwitserland." Mijn vader en ik bogen ons over het telefoonscherm.
Op het scherm stond een foto van ons drieën bij de kapel, zojuist gemaakt, met daaronder de volgende tekst: “De kaart is geweigerd, maar de hoofdpersoon is gevonden. Het hoofdkantoor is op de hoogte.”
