DEEL 6 – De Keuze van het Moment
Het bloed suisde in mijn oren. De videofeed op Lorenzo’s telefoon liet Elena’s moeder zien, die nietsvermoedend glimlachte terwijl een onbekende man vlak achter haar stoel stond te wachten op een telefoontje. "Je bent een monster," siste Elena, terwijl tranen over haar wangen biggelden. Ze maakte een poging om naar de telefoon te springen, maar ik hield haar tegen door haar arm vast te grijpen.
"Nee, Elena, niet doen!" riep ik, hoewel mijn eigen stem trilde van machteloosheid. Lorenzo stak zijn hand uit, zijn handpalm naar boven gericht. Zijn ogen waren koud als ijs. "Het stickje, Emma. En het dossier. Nu." Mijn hersenen draaiden op volle toeren. Als ik hem gaf wat hij wilde, waren Elena’s moeder en wij voorlopig veilig, maar zou ik de waarheid over mijn vader waarschijnlijk nooit meer achterhalen.
Aan de andere kant, als ik weigerde, zou het geweld direct toeslaan. Met trillende vingers greep ik naar de zak van mijn broek. Ik haalde het USB-stickje tevoorschijn en legde het traag op de salontafel. Daarna haalde ik de papieren uit mijn tas en legde die erbij. Lorenzo glimlachte triomfantelijk. Hij boog zich voorover, pakte de spullen op en stopte ze in zijn binnenzak.
"Verstandige keuze," zei hij op een toon alsof hij een lastige zakelijke deal had gesloten. "Geloof me, Emma, dit is beter voor iedereen. Je vader heeft een gevaarlijk spel gespeeld. En degenen die met vuur spelen, verbranden." Hij draaide zich om en liep met rustige stappen naar de deur. Vlak voordat hij naar buiten stapte, bleef hij even staan. "Oh, en mocht je plannen hebben om morgen naar San Michele te rijden... vergeet het maar.
Die wegen zijn vanaf heden gesloten voor nieuwsgierige meisjes." De deur viel in het slot. We bleven achter in een verstikkende stilte. Elena zakte snikkend door haar knieën op de vloer. Ik knielde naast haar neer en sloeg mijn armen om haar heen, maar ik kon niet huilen. Mijn ogen waren droog en strak gericht op de lege plek op de salontafel. "Wat... wat gaan we nu doen?" snikte Elena.
"Hij heeft alles." "Niet alles," antwoordde ik met een ijskoude kalmte die ik zelf amper herkende. Elena keek me vragend aan. Ik stak mijn hand uit en haalde het originele, handgeschreven briefje van mijn vader uit mijn palm. Het was verkreukeld, maar de tekst was nog volkomen leesbaar. "Hij dacht dat het om de digitale bestanden ging," fluisterde ik.
"Maar hij vergat dat mijn vader slimmer was dan dat. Op dit briefje staat geen wachtwoord, maar wel de echte locatie waar mijn vader vroeger zijn spullen verborg als de familie Moretti te dichtbij kwam." Elena veegde haar tranen weg. "Waar dan?" "Niet in San Michele," zei ik, terwijl ik naar de coördinaten keek die onderaan het papier stonden gekrabbeld. "Maar in een oude verlaten kapel net buiten het dorp, waar niemand ooit zoekt."
