DEEL 11 – De Schaduw in Zürich
Het bericht op het scherm brandde als vuur in mijn ogen. Het hoofdkantoor. Tot nu toe dachten we dat de familie Moretti een lokaal, machtig netwerk in Italië was, maar de verwijzing naar Zürich veranderde alles. "Wat betekent dit, pap?" vroeg ik, terwijl mijn hand krampachtig de zijne vastheet. "Er is dus nog iemand hoger in de hiërarchie?" Mijn vaders gezicht werd somberder dan ik het ooit had gezien.
Hij keek naar Inspecteur Rossi. "De familie Moretti was slechts het uitvoerende orgaan in Italië, Rossi. Maar de financiering – het echte geld achter al die valse identiteiten en witwasoperaties – kwam van een internationale holding in Zwitserland. Als zij nu op de hoogte zijn dat ik nog leef en dat Emma en ik dit bewijs hebben, zullen ze niet rusten voordat alles en iedereen is uitgewist." Inspecteur Rossi knikte ernstig.
"We moeten direct handelen. We brengen jullie naar een geheime locatie van de federale politie. Dit dossier gaat vandaag nog naar Interpol." Twee uur later zaten we in een geblindeerde wagen van de politie op weg naar een beveiligde faciliteit buiten Milaan. Elena was inmiddels door haar ouders opgehaald, niet voordat we elkaar stevig hadden omhelsd en beloofd elkaar snel weer te zien.
Terwijl de auto over de snelweg raasde, keek ik naar buiten. De wereld leek zo normaal. Mensen reden in hun auto's, dronken koffie in tankstations en luisterden naar de radio, onwetend van de enorme storm die er achter de schermen woedde. In mijn hand hield ik het USB-stickje vast dat ik eerder in mijn tas had verstopt voordat Lorenzo onze woning binnenviel.
Tijdens de chaos in de kapel had ik het in mijn binnenzak laten glijden, en Lorenzo had alleen de lege mappen meegenomen. Ik sloot mijn ogen en stak het stickje in mijn kleine kaartlezer die ik in mijn tas had. Ik opende het versleutelde bestand op mijn laptop. Tussen de honderden documenten viel één bestand op met een datum van gisterenavond. Niet door Lorenzo aangemaakt, maar automatisch gesynchroniseerd met een cloudserver in Zwitserland.
Ik klikte het bestand open. Het was geen document, maar een lijst van namen. Een lijst van hoge politici, bankiers en... de naam van de directeur van de winkel waar ik werkte, Elena’s baas, en zelfs de burgemeester van de stad. En daaronder stond één specifieke mededeling: “Transactie met kaartnummer MB-025 is definitief mislukken. Activering van Protocol Omega is gestart.” Mijn adem stokte.
Ik wist niet wat Protocol Omega inhield, maar de volgende zin op het scherm liet mijn bloed sterven in mijn aderen. “Doelwit gelokaliseerd op transport. Eliminatie volgt binnen 10 minuten.” Ik keek naar het dashboard van de politiewagen. De chauffeur nam plotseling een afslag die niet op de route naar de beveiligde faciliteit lag.
