DEEL 13 – Het Laatste Woord
De koplampen van de echte politieauto’s verblindden de huurling volledig. Met een vloek greep hij naar zijn ogen en sprong in de zwarte wagen van de valse agent, die met gierende banden en rokende banden wegsjeesde in de richting van de Zwitserse grens. Ik rende op mijn vader af. Hij lag op zijn zij in de modder, zijn handen drukkend tegen zijn schouder waar een rode vlek zich snel door zijn jas verspreidde.
"Pap! Pap, nee, alsjeblieft..." snikte ik, terwijl ik naast hem op de grond knelt en mijn handen op de wond drukte om het bloeden te stelpen. Hij opende langzaam zijn ogen. Een zwakke, warme glimlach verscheen op zijn gezicht. "Ik leef nog, Emma... Maak je geen zorgen... het is maar een schampwond..." De sirenes kwamen met loeiende vaart dichtbij. Binnen enkele tellen stonden er agenten en ambulances om ons heen.
De chaos van brillen, dekens, flitslichten en stemmen overspoelde me, maar voor het eerst in mijn leven voelde ik geen angst meer. Twee weken later was de rust in de stad enigszins teruggekeerd. De internationale operatie tegen de holding in Zürich, geleid door de gegevens op het USB-stickje en het dossier uit de kapel, had geleid tot de arrestatie van tientallen kopstukken in de financiële wereld en de onderwereld.
Protocol Omega was voorgoed ontmanteld. De winkel waar ik ooit werkte, was inmiddels gesloten voor een grondig justitieel onderzoek. Elena had een nieuwe baan gevonden bij een kunstgalerie, en we dronken nog elke dinsdag samen koffie in datzelfde kleine café om de hoek. Op een zonnige middag stond ik op het perron van het centrale station in Milaan.
De lucht washelder, de hemel strak blauw. Naast me stond een oude koffer. En naast de koffer stond een man met grijs haar en een kalme glimlach. Mijn vader. "Ben je er klaar voor?" vroeg hij zachtjes, terwijl hij zijn treinkaartje liet zien. We vertrokken naar een klein, rustig dorpje aan de kust waar niemand onze achternaam kende en waar we eindelijk konden beginnen aan een nieuw leven.
Ik keek naar de horizon, waar de zon langzaam begon te zakken, en dacht terug aan die ene middag, drie weken geleden, toen een scherpe piep op een POS-scherm mijn hele wereld op zijn kop zette. De geweigerde bankkaart was geen fout geweest. Het was het lot dat ons teruggebracht had naar elkaar. "Ja, pap," antwoordde ik, terwijl ik zijn hand pakte. "Ik ben er klaar voor." De trein blies op. We stapten in, en terwijl de deuren sloten, wist ik dat de schaduwen uit het verleden voorgoed achter ons lagen.
