Deel 9: De achtervolging op het kerkhof
‘Ze zijn hier,’ fluisterde Elena met een paniek in haar stem die al mijn twijfels in één klap wegvaagde. Zonder op mijn antwoord te wachten, greep ze me vast bij mijn pols en trok me mee, weg van het open graf, de duisternis van de oude begraafplaats in. Achter ons braken de koplampen van een zwarte terreinwagen door de dichte mist. Het felle licht sneed door de regen en verlichtte de marmeren grafstenen als griezelige spoken.
‘Waar gaan we heen?’ riep ik boven het geluid van de ronkende motor uit, terwijl mijn laarzen wegzakten in de modder. ‘Naar de uitgang aan de achterkant, als we geluk hebben!’ antwoordde Elena terwijl ze me meetrok over een laag stenen muurtje. We struikelden door de bosjes, takken sloegen in mijn gezicht en mijn jas haakte achter een doornstruik, maar we konden niet stoppen.
De auto kwam dichterbij; we hoorden het knerpen van het grind en het geroep van mannenstemmen in de verte. Ze zaten achter ons aan. Niet om ons te vangen voor een spelletje, maar om ons het zwijgen op te leggen. We bereikten een roestig ijzeren hek dat op een kier stond. Met vereende kracht duwden we het open en glipten we naar buiten, regelrecht de verlaten straten van de industriewijk achter het kerkhof in.
De regen stroomde in Strömen naar beneden, en we hijgden allebei van de inspanning terwijl we ons verstopten achter een rij roestige zeecontainers. Ik hield mijn hand voor mijn mond om mijn zware ademhaling te dempen. Na een paar seconden zagen we de zwarte terreinwagen met gedimde lichten langs het hek rijden. De bestuurder keerde de wagen en reed langzaam weer terug.
Ze hadden ons voor dit moment gemist, maar we wisten allebei dat dit slechts uitstel van executie was. Elena sloot haar ogen en haalde diep adem. ‘Ze zoeken de aktetas, Sarah. Die koffer in de kluis was niet zomaar papierwerk. Er zit een digitale harde schijf in met alle bewijzen van de verduistering. Als die in verkeerde handen valt, zijn we vogelvrij.’ Ik staarde haar aan, mijn hart bonsde nog steeds in mijn keel.
‘Maar waar is Larry dan? Als hij zijn dood in scène heeft gezet, moet hij toch ergens zijn?’ Elena opende haar ogen en keek me recht aan. ‘Dat is het jammere, Sarah. Larry is niet ondergedoken. Drie uur geleden is hij werkelijk neergeschoten in een verlaten pakhuis aan de haven... en jij bent de enige die de sleutel heeft om te vinden wat hij daar heeft achtergelaten.’...
