Deel 10: Het verlaten pakhuis aan de haven
De woorden van Elena hingen als een loden gewicht in de ijskoude buitenlucht. Larry is werkelijk neergeschoten. Al mijn woede, al mijn gevoelens van bedrog en verwarring smolten in een fractie van een seconde weg en maakten plaats voor een diepe, koude leegte. Ondanks alles wat hij me had aangedaan, ondanks de leugens en het bizarre complot, had ik om hem gegeven.
Of in ieder geval om de kwetsbare man met de koffiebekers bij het metrostation. ‘We moeten naar de haven,’ zei ik vastberaden, terwijl ik de rits van mijn jas tot aan mijn kin optrok. Elena keek me verbaasd aan. ‘Ben je gek geworden? De mannen in het grijze pak kammen het hele havengebied uit!’ ‘Misschien wel,’ antwoordde ik, ‘maar als Larry echt is neergeschoten, dan heeft hij daar iets achtergelaten.
Iets wat al dit geweld verklaart.’ Twintig minuten later stonden we aan de rand van de verlaten westelijke haven, waar roestige kranen als stalen reuzen aftekenen tegen de grauwe nachthemel. Het pakhuis – loods 14 – lag er donker en verlaten bij. De grote schuifdeur stond op een kier, en binnen brandde een flauw, geel noodlicht. We slopen geruisloos naar binnen, de geur van zout water, rotte vis en terpentine tegemoet.
Binnen was het enorm. Hoge stellingen vol met lege pallets reikten tot het plafond, en in het midden van de ruimte stond een oude, verlaten heftruck. En daar, vlak naast de heftruck, lag het levenloze lichaam van een man. Mijn maag trok samen. Ik liep langzaam naar voren, met Elena vlak achter me, en knielde neer naast het lichaam. Het was Larry. Geen vermomming dit keer.
Geen valse baard. Slechts een bleek gezicht, een donkere vlek van bloed op zijn borst, en dezelfde zachte gelaatstrekken die ik me herinnerde van bij het metrostation. Ik pakte zijn kille hand vast. Op dat moment hoorde ik een zacht geklik achter ons, gevolgd door een ijskoude stem die door de lege loods galmde: ‘Handen in de lucht, dames. Het spel is uit.’...
