Deel 11: Gevangen in de val
Ik liet de hand van Larry los en draaide me abrupt om. Uit de schaduw van de hoge stellingen stapte de man in het strakke grijze pak naar voren, met in zijn rechterhand een vuurwapen dat angstaanjagend kalm op ons was gericht. Achter hem kwamen nog twee andere mannen tevoorschijn, elk bewapend en met een blik die geen ruimte liet voor discussie. Elena deed instinctief een stap naar voren om mij te beschermen, maar de man in het grijze pak hief zijn hand op.
‘Geen onnodige bewegingen, Elena,’ zei hij met een ijzingwekkende kalmte. ‘We hebben lang genoeg achter jullie aangerend. De harde schijf, Sarah. Waar is die?’ Ik voelde hoe de koude betonvloer onder mijn schoenen leek te verdwijnen. Ik had de aktetas wel opengehad, maar in de kluis had ik alleen documenten en valse paspoorten gevonden. Geen harde schijf.
Geen digitaal bewijs. ‘Ik weet niet waar je het over hebt,’ zei ik, hoewel mijn stem trilde van angst. De man glimlachte minachtend. ‘Je bent net zo koppig als je zogenaamde echtgenoot. Larry dacht ook dat hij ons te slim af kon zijn. Kijk naar hem. Hij dacht dat hij kon vluchten voor de consequenties van zijn daden.’ Hij maakte een minachtend gebaar naar het levenloze lichaam van Larry op de grond.
Mijn woede nam het over van de angst. Ik stond op, mijn vuisten strak gebald. ‘Hij probeerde jullie juist te stoppen! Jullie zijn degenen die pensioengelden hebben verduisterd en hem de schuld gaven!’ De man in het grijze pak lachte droog. ‘De geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars, Sarah. En jij en Larry stonden aan de verkeerde kant van de geschiedenis.’ Hij richtte het wapen direct op mijn borst. ‘Dus, voor de laatste keer: waar is de schijf?’ Op dat exacte moment, toen alle hoop verloren leek, hoorde ik in de verte het loeien van een naderende sirene, en plotseling begonnen alle noodlichten in het pakhuis fel rood te knipperen...
