Deel 4: De schaduw op het perron
De ochtendgloed was grauw en kil toen ik door de glazen deuren van het Centraal Station stapte. De ochtendspits was al in volle gang; honderden forenzen haastten zich met koffiebekers in hun hand naar de treinen, exact zoals ik dat jarenlang had gedaan voordat mijn leven ontspoorde in deze nachtmerrie. Niemand keek naar me om. Iedereen zat gevangen in zijn eigen kleine wereld, net zoals ik gevangen zat in het web van Larry.
Ik liep met snelle stappen naar de Oostvleugel, daar waar de oude kluisjes zich bevonden in een wat verlaten hoek naast de perrons. Het rook er naar oud ijzer, gepoetste vloeren en de typische ozonlucht van treinstations. Kluisnummer 412 bevond zich op ooghoogte, verstopt in de schaduw van een slecht werkende TL-buis die ritmisch flikkerde. Mijn hart bonsde in mijn borstkas alsof ik een misdaad ging plegen.
Ik keek om me heen; niemand lette op me. Met bevende vingers haalde ik de kleine, zilveren sleutel tevoorschijn uit mijn jaszak. Ik stak hem in het sleutelgat. Hij paste perfect. Met een lichte weerstand draaide de sleutel om en hoorde ik de metalen pal verspringen. Ik trok de zware kluisdeur open. Het rook er muf, alsof er al jaren niets was veranderd.
Binnenin lag geen goud, geen stapel geld en geen geheimzinnig dagboek. Er lag slechts één enkel voorwerp: een oude, leren aktetas, dik en versleten, met koperen sloten die stevig dichtzaten. Geen cijfercombinatie, maar een traditioneel sleutelslot. En er lag een briefje bovenop, geschreven in datzelfde strakke, machine-achtige handschrift dat ik vannacht ook al op de envelop had aangetroffen.
Ik pakte het briefje op en las de korte zin die erop stond: "Je bent dapperder dan ik dacht, Sarah. Maar nu begint het pas echt." Woedend en verward tegelijk tilde ik de zware aktetas uit de kluis, drukte de deur met een luide klik weer dicht en liep met gebogen hoofd naar buiten, op zoek naar een rustige plek waar ik kon uitzoeken wat Larry in vredesnaam voor me had achtergelaten...
