Deel 6: De man in het grijze pak
De man in het strakke grijze pak trok zonder te vragen de stoel tegenover me naar achteren en ging zitten. Zijn bewegingen waren vloeiend, doelbewust en gedomineerd door een ijzingwekkende kalmte die me onmiddellijk deed terugdeinzen. Hij had kortgeknipt haar, een scherpe kaaklijn en ogen die zo koud waren als winterijs. Hij keek niet naar mij, maar naar de open aktetas op tafel, vol met valse paspoorten en oude krantenknipsels over het miljoenschandaal.
‘Je hebt er lang over gedaan om de kluis te openen, Sarah,’ zei hij met een lage, monotone stem die klonk als schrapend staal. Mijn keel voelde kurkdroog aan. Ik wilde iets zeggen, wilde schreeuwen om hulp, maar de woorden zaten vast achter een muur van pure angst. Hoe wist hij in godsnaam wie ik was? En hoe wist hij dat ik bij die kluis was geweest?
‘Wie ben jij?’ bracht ik uiteindelijk uit, mijn stem trillend van ingehouden paniek. De man glimlachte flauwtjes, een glimlach die zijn ogen volledig oversloeg. Hij schoof een klein, metalen voorwerp over de tafel – een vizitekaartje zonder naam, enkel met een reeks cijfers en een cryptisch logo dat leek op een gestileerde weegschaal. ‘Laten we zeggen dat ik een oude bekende ben van je overleden echtgenoot,’ antwoordde hij rustig.
‘Larry hield ervan om spelletjes te spelen. Zelfs toen hij op sterven lag, kon hij het niet laten om de touwtjes in handen te houden. Maar hij heeft een inschattingsfout gemaakt, Sarah. Hij dacht dat hij jou kon gebruiken als zijn ultieme schild. Hij dacht dat hij door met jou te trouwen al zijn vermogen kon veiligstellen onder de dekmantel van een wettelijk huwelijk.’ Mijn hersenen draaiden op volle toeren.
Het huwelijk. Het was geen romantisch gebaar uit eenzaamheid. Het was een juridische list om ervoor te zorgen dat zijn verborgen vermogen, dat ergens in een buitenlandse rekening stond geparkeerd, na zijn dood automatisch zou toekomen aan zijn wettelijke echtgenote – aan mij. Zodat de autoriteiten er niet bij konden. ‘Maar hij is dood,’ zei ik met een hese stem.
‘Hij is overleden in het hospice. Het spel is uit.’ De man in het grijze pak leunde naar voren, zijn ogen boorden zich door me heen. ‘Dood? Dat is maar de vraag, Sarah. Larry was een meester in het creëren van illusies. En als jij denkt dat die man in de kist op de begraafplaats daadwerkelijk Larry was, dan ken je hem nog veel slechter dan ik dacht.’ Mijn hart sloeg op hol. Was Larry helemaal niet dood? Ging het hele spel nog veel verder dan ik kon bevroeden? Voordat ik kon antwoorden, stond de man op, trok zijn jasje recht en liep met snelle stappen het café uit, de drukke ochtendin te, en liet mij verbijsterd achter met de aktetas en duizenden onbeantwoorde vragen...
