Deel 5: De inhoud van de aktetas
Ik vond een afgelegen hoekje in een klein grand café om de hoek van het station, waar de geur van verse croissants en sterke koffie me even deed vergeten in wat voor kafkaëske situatie ik verzeild was geraakt. Ik bestelde een zwarte koffie – een reflex uit het verleden die me meteen deed terugdenken aan de ochtenden met Larry – en zette de versleten leren aktetas voor me op de houten tafel.
De koperen sloten glansden onder het warme licht van de wandlamp. Hoe kreeg ik dit open? Ik voelde aan de randen en merkte dat het rechter slot al half ontwricht was. Met een korte ruk en een lichte kraak sprong de koffer open. De deklat klapte omhoog en onthulde de inhoud. Mijn adem stokte in mijn keel. Er lag geen geld in, geen juwelen, maar een complete verzameling documenten, paspoorten met verschillende namen en foto's, en een dik dossier met krantenknipsels die decennia oud leken.
Bovenop lag een foto van een man in een duur maatpak, met een zelfverzekerde glimlach en een glas champagne in zijn hand. Ik keekte goed naar de foto. Ondanks het kortere haar, de afwezigheid van de vieze baard en de scherpe, intelligente blik in zijn ogen, herkende ik hem onmiddellijk. Het was Larry. Maar niet de gebogen, zieke dakloze man die om geld vroeg bij het metrostation.
Dit was een man van aanzien, een zakenman of een topfunctionaris. Waarom in vredesnaam zou een man met zo'n uiterlijk en zo'n verleden op straat gaan leven als een bedelaar? Ik bladerde door het dossier. De krantenknipsels gingen over een grootschalig miljoenschandaal bij een groot financieel instituut in Rotterdam, ergens in het begin van de jaren tweeduizend.
De hoofdverdachte, een invloedrijke directeur die verdacht werd van grootschalige fraude en het verduisteren van pensioengelden van duizenden onschuldige burgers, was op een dag spoorloos verdwenen. De politie dacht dat hij naar het buitenland was gevlucht met een vals paspoort. Maar uit de documenten in deze aktetas bleek iets heel anders. Hij was nooit gevlucht.
Hij was ondergedoken in zijn eigen stad. Vermomd als dakloze, dag in dag uit, recht onder de neus van iedereen die hem zocht. En toen ik doorlas naar de laatste pagina van het dossier, viel mijn blik op een handgeschreven notitie met mijn eigen naam erop, geschreven in Larry's eigen, slordige handschrift: ‘Sarah is de enige die de sleutel bezit om de waarheid boven water te krijgen, of om alles voorgoed te laten verdwijnen.’ Plotseling hoorde ik een harde plof op het tafeltje naast me, en toen ik opkeek, stond er een man in een strakgrijs pak voor me die me met een ijselijke glimlach aankeek...
