Deel 12: Het alarmsignaal in de nacht
Het rode alarmlicht wierp een griezelige, bloedachtige gloed over de betonnen vloer van de loods. De mannen in het grijze pak keken geschrokken om zich heen; het geluid van loeiende sirenes kwam met de seconde dichterbij. ‘Politie!’ schreeuwde een van de handlangers in paniek. ‘Hoe wisten ze dat we hier waren?’ De man in het grijze pak beet op zijn lip, zijn ogen schoten van Elena naar mij toe.
Hij wilde schieten, zijn vinger spande zich al samen rond de trekker, maar het naderende geluid van tientallen politiewagens die het terrein opreden, dwong hem tot een andere keuze. ‘Dit is nog niet voorbij, Sarah,’ siste hij, waarna hij zich omdraaide en samen met zijn handlangers in de donkere schaduwen van de achterste laadperrons verdween. Binnen luttele seconden braken de hoofdingangen van de loods open.
Fel wit licht overspoelde de ruimte, gevolgd door luide stemmen en het gerinkel van laarzen. ‘Politie! Handen omhoog!’ roepten agenten van alle kanten. Elena en ik zakten door onze knieën, onze handen in de nek, terwijl agenten in kogelvrije vesten op ons afstormden. ‘Niet schieten! Wij zijn de slachtoffers!’ riep Elena luidkeels terwijl ze op de grond lag.
Binnen enkele ogenblikken werden we omsingeld. Een oudere rechercheur met een doorwoeld grijs kapsel en een trenchcoat liep op ons af, keek naar het levenloze lichaam van Larry op de grond en zuchtte diep. ‘Is dit Laurentius de Jong?’ vroeg hij streng. Ik knikte traag, een brok in mijn keel. ‘Ja... dat is hij.’ De rechercheur hielp me overeind en keek me indringend aan. ‘Mevrouw de Jong, je hebt geen idee in wat voor wespennest je bent beland. Maar er is iets wat je moet weten over je man dat alles verandert.’...
