Deel 9: De Jacht Begint
Het geluid van de sirenes buiten vervaagde onmiddellijk in de geest van Elias toen de woorden van Martha door zijn hoofd echooden. Ze hadden Lily meegenomen. De vijand, beseffend dat hun imperium instortte en dat Elias niet te stoppen was, had hun toevlucht genomen tot de enige troef die nog waarde had: zijn dochter.
Elias liet Vance en de bewusteloze handlangers achter op de grond van de studeerkamer. Met een snelle beweging liep hij naar Sarah, greep haar bij haar kraag en trok haar omhoog tot haar gezicht vlak bij het zijne was.
“Wie?!” gromde Elias, zijn stem trillend van ingehouden woede. “Wie van je handlangers weet van Lily af en durft haar aan te raken? Zeg het me nu meteen, of ik zweer je dat de gevangenis je veilige haven zal lijken!”
Sarah snakte naar adem, haar tranen liepen over haar wangen. “Ik… ik weet het niet! Echt waar, Elias! Ik heb tegen niemand gezegd dat ze in de schuur zat, behalve… behalve tegen Victor en… en zijn rechterhand, Marcus!”
Marcus. De naam zoog als een koude hand door Elias’ gedachten. Marcus was de beruchte hoofdbeveiliger en handlanger van Victor Vance, een man met een crimineel verleden die nergens voor terugdeinsde. Als hij Lily in handen had, was haar leven in direct gevaar.
Elias liet Sarah los alsof ze een stuk vuil was. Ze viel huilend op de grond. Zonder een seconde te verliezen stormde Elias naar het open raam, sprong met een katachtige souplesse naar beneden op het gazon, en landde geruisloos op zijn voeten, precies op het moment dat de politiewagens en de federale terreinwagen tot stilstand kwamen.
Een man in een strak militair pak stapte uit de terreinwagen. Het was kolonel Barends, een oude vertrouweling en commandant uit Elias’ tijd bij de geheime eenheid.
“Commandant Thorne,” zei Barends strak saluerend. “We hebben het terrein omsingeld. Alle rekeningen van Vance zijn bevroren en zijn bedrijven worden op dit moment doorzocht.”
“Geen tijd voor formaliteiten, Barends,” snauwde Elias, terwijl hij de deur van de terreinwagen opentrok en op de bestuurdersstoel sprong. “Marcus, de handlanger van Vance, heeft mijn dochter ontvoerd en is op de vlucht geslagen! Ik heb direct een satellietlokalisatie nodig en een team ter ondersteuning!”
Barends knikte onmiddellijk, zonder te aarzelen. Hij wist dat als de commandant op oorlogspad was, niets hem kon tegenhouden. Hij klom op de bijrijdersstoel en activeerde het communicatiesysteem van het voertuig.
“Hoofdkwartier, hier Barends. Activeer direct satcom-tracking voor voertuigen in de oostelijke sector van Ravenwood. Zoek naar een zwarte terreinwagen met kenteken eindigend op 749. Doelwit heeft een gijzelaar aan boord.”
“Ontvangen, kolonel. Signaal gevonden… ze bewegen zich richting de oude industriële zone bij de rivier,” klonk de stem van de centralist door de luidsprekers.
Elias trapte het gaspedaal diep in. De krachtige motor van de terreinwagen loeide op, de banden spinden op het grind, en het voertuig schoot vooruit met een duizelingwekkende snelheid. De jacht was begonnen.
Terwijl ze met gierende banden door de straten van Ravenwood scheurden, keek Elias naar de rivier in de verte. Daar, op de verlaten verlaten kade waar vroeger de oude scheepswerven stonden, bevond zich een gebouw dat al jaren leegstond. En als Marcus ergens naartoe kon vluchten om een uitweg te vinden, was het daar. Maar Elias wist dat hij snel moest handelen; elke seconde telde...
* * *
