Deel 14: De Aanval in de Mist
Het rode knipperlicht op het dashboard wees feilloos uit dat de drie naderende voertuigen in een mum van tijd hun positie zouden bereiken. Elias handelde met de reflexen van een man die zijn hele volwassen leven in levensgevaarlijke situaties had geleefd.
“Barends!” schreeuwde Elias, terwijl hij de terreinwagen direct in zijn achteruit zette en het stuur omgooide. “We hebben geen tijd meer! Drie onbekende eenheden naderen met hoge snelheid op onze positie via de snelweg!”
Barends, die op de bijrijdersstoel zat en net contact probeerde te leggen met het hoofdkwartier, keek op naar de schermen. Zijn gezicht verbleekte. “Verdomme… de communicatielijnen worden gestoord! Het is een elektronische jammer! We zijn afgesneden van back-up!”
“Houd je vast!” barstte Elias los.
Hij trapte het gaspedaal vol in. De terreinwagen schoot achterwaarts weg van de kade, maakte een slordige maar effectieve bocht en schoot de verlaten hoofdweg op die leidde naar de bossen rond Thorne Manor. In de achteruitkijkspiegel zag hij al snel de koplampen van de achtervolgers door de dikke mist breken. Drie zwarte, zwaarbewapende terreinwagens zonder kentekenplaten, met ramen zo donker als de nacht.
Professionele huurlingen. Geen simpele criminelen zoals Marcus of gecorrupteerde projectontwikkelaars, maar soldaten van het kaliber dat Elias zelf had getraind.
“Papa? Wat is er gebeurd…?” klonk het slaperige, angstige stemmetje van Lily op de achterbank. Ze schrok wakker van het geweld waarmee de auto door de bochten vloog.
Elias keek in de spiegel en zag Lily’s kleine, bange ogen. Zijn hart brak, maar hij dwong zichzelf om ijzig kalm te blijven.
“Alles komt goed, schat,” zei hij met een zo vastberaden mogelijke stem. “Sla je armen maar stevig om je knieën en duw je hoofd naar beneden. Niet omhoog kijken, wat je ook hoort!”
Lily gehoorzaamde direct, zich vastklemmend aan de hoop die ze in haar vader had.
Voor hen lag de smalle, beboste weg naar Thorne Manor. Achter hen loeiden de motoren van de huurlingen steeds luider. Plotseling klonk er een harde knal. Een kogel doorboorde de achterruit van de terreinwagen en sloeg met een doffe klap in het dashboard, vlak naast Barends’ hoofd.
“Ze schieten met pantserbrekende munitie!” riep Barends, terwijl hij zijn eigen wapen gereedmaakte en het raam opdraaide om terug te vuren. “Elias, we halen het landgoed niet! Ze sluiten ons in!”
Elias keek naar de kaart op het scherm. Er was nog één optie. Een oude, verlaten militaire toegangstunnel uit de Koude Oorlog die verborgen lag onder het bosgebied van Ravenwood—een plek waarvan alleen hij en de generaal wisten dat die bestond.
Met een bruuske ruk aan het stuur gooide Elias de zware terreinwagen van de hoofdweg af, het dichte bos in, recht op een oude, dichtbegroeide stenen wand af. De huurlingen doken achter hen aan, dicht op hun hielen.
En toen, op luttele meters van de rotswand, drukte Elias op een verborgen knop op zijn sleutelhanger...
* * *
