Deel 8: De Eerste Klap
De twee handlangers doken tegelijkertijd naar voren, hopende Elias te overrompelen met brute kracht en snelheid. Maar voor een ervaren militair was een ongecoördineerde aanval van twee arrogante straatvechters niet meer dan vertraagde filmbeelden.
Elias stapte met een soepele beweging opzij. Terwijl de eerste man langszij stormde, greep Elias diens arm vast, gebruikte de rotatie van de man zijn eigen momentum en wierp hem met een harde klap over zijn heup tegen de mahoniehouten salontafel. Het hout versplinterde onder de impact en de man bleef kreunend en buiten bewustzijn op de vloer liggen.
De tweede handlanger deinsde terug, zijn ogen groot van schrik. Hij had niet verwacht dat de magere, eenvoudige soldaat in een fractie van een seconde zijn collega zou uitschakelen. Hij probeerde alsnog een rechtse hoek uit te delen, maar Elias dook eronderdoor, gaf een snelle, krachtige stoot in de maag en volgde op met een handkantslag in de nek. Binnen vijf seconden lag ook de tweede man bewegingloos op het vloerkleed.
Victor Vance’s gezicht bleef achter met een uitdrukking van absolute horror. Zijn mond viel open en hij deinsde achteruit tot zijn rug tegen de gesloten deur drukte.
“J… jij… wat ben jij voor een monster?!” stotterde Vance, terwijl het zweet over zijn voorhoofd parelde.
Elias liep rustig op hem af, zijn stappen klonken als zware slagen in de muur van stilte die in de kamer hing. Hij bleef op een paar centimeter afstand van de projectontwikkelaar staan. Zijn blik was zo koud als ijs.
“Ik ben een vader die zijn dochter komt beschermen,” zei Elias zacht, maar met een intensiteit die Vance tot in zijn botten voelde sidderen. “En jij hebt je hand over speeld. Je dacht dat je met geld en macht alles kon kopen in deze stad. Maar je hebt op het verkeerde paard weddenschap afgesloten.”
Sarah stond in de hoek van de kamer te trillen als een rietje op een herfstdag. Ze zag in dat al haar rijkdom, al haar sociale status, al haar netwerk van invloedrijke vrienden in luttele minuten was gereduceerd tot nul. Ze was haar macht kwijt. Ze was haar landgoed kwijt. En erger nog, ze stond oog in oog met de broer die ze zo lang had veracht en mishandeld.
“Elias… alsjeblieft…” snikte Sarah nu openlijk, haar arrogante masker volledig gebroken. “We zijn familie… vergeef me…”
Elias keerde zich langzaam naar haar om. Zijn ogen verzachtten geen centimeter. “Familie mishandelt geen kinderen, Sarah. Familie laat een onschuldig meisje niet in een vieze schuur sterven van de kou en verwaarlozing.”
Voordat Sarah of Vance nog iets kon uitbrengen, klonk er beneden op de oprijlaan het geluid van sirenes. Meerdere politiewagens en een zwarte terreinwagen van de federale inlichtingendienst reden met loeiende sirenes het terrein op en blokkeerden alle uitgangen. De cavalerie was gearriveerd.
Maar net toen Elias dacht dat de situatie onder controle was, ging de telefoon in zijn zak over. Hij nam op en hoorde de gespannen stem van Martha aan de andere lijn, die in paniek gilde:
“Elias! Snel! Ze… ze hebben Lily meegenomen! Er is een onbekende auto de schuur binnengereden toen ik even niet oplette! Ze zijn weg!”
Elias’ hart sloeg een beat over. De woede in zijn ogen explodeerde in een laaiend vuur. Ze hadden zijn dochter te pakken...
* * *
