Deel 13: Het Telefoontje uit het Verleden
Het gerinkel van de telefoon sneed door de stille cabine van de terreinwagen terwijl Elias Lily op de achterbank voorzichtig toedekte met zijn militaire jas. Het meisje was door al het emotionele geweld en de vermoeidheid eindelijk in slaap gevallen, haar hoofd rustend tegen de armleuning.
Elias kekte naar het scherm van zijn versleutelde telefoon. Het nummer was afgeschermd, maar de encryptiecode die erbij hoorde, was geen gewone code. Het was dezelfde code die alleen werd gebruikt door de opperste leiding van de internationale inlichtingendienst waarvoor hij tien jaar lang in de meest geheime operaties had gediend.
Hij nam op en hield het toestel tegen zijn oor.
“Elias Thorne,” zei hij met een lage, beheersde stem.
Een paar seconden bleef het aan de andere lijn griezelig stil, op wat ruis en het geluid van zachte ademhaling na. Toen klonk er een stem die diepe herinneringen opwerkte—de stem van Generaal Vance, zijn voormalige bevelhebber, die al jaren officieel met pensioen was.
“Het schijnt dat je handwerk in Ravenwood indrukwekkend is geweest, Elias,” zei de generaal, met een ondertoon van bewondering maar ook van onheilspellende urgentie. “Je dacht dat je kon ontsnappen aan het verleden en een rustig leven kon opbouwen met je dochter op dat landgoed van je.”
Elias fronste zijn wenkbrauwen. Hij voelde een koude rilling door zijn ruggengraat trekken. “Ik heb mijn plicht gedaan, generaal. Tien jaar lang heb ik mijn leven op het spel gezet voor de eenheid. Nu ben ik thuis, en mijn prioriteit is mijn dochter.”
“Dat begrijp ik, zoon,” antwoordde de generaal bedachtzaam. “Maar de vijanden die je hebt gemaakt tijdens je laatste missie in Oost-Europa… die zijn niet van gisteren. Ze weten dat jij de sleutel in handen hebt tot de codes van het operationele netwerk. En ze weten dat je terug bent in Ravenwood.”
Elias keek in de achteruitkijkspiegel naar Lily, die vreedzaam lag te slapen. Zijn hart sloeg een slag over.
“Wat bedoelt u, generaal?” vroeg Elias, terwijl zijn stem veranderde in die van een scherpe, waakzame commandant.
“Ik bedoel dat het telefoontje dat je zojuist hebt beantwoord geen toeval is,” zei de generaal ernstig. “De operatie in Ravenwood was slechts een afleiding. De echte bedreiging is onderweg naar je toe. En deze keer nemen ze geen gijzelaars... ze komen om alles te vernietigen.”
Voordat Elias nog een vraag kon stellen, klonk er plotseling een schril, doordringend alarmsignaal op het dashboard van de terreinwagen. Het satnav- en radarsysteem lichtte fel rood op. Drie snelle, ongeïdentificeerde bewegende stippen op de radar vlogen met gigantische snelheid recht op hun positie af...
* * *
