Deel 10: De Verlatene Kade
De zwarte terreinwagen stoof over het hobbelige asfalt van de industriële zone, omgeven door de roestige skeletten van oude scheepskranen en verlaten pakhuizen. De mist van de vroege ochtend hing dik over het water van de rivier, waardoor de hele omgeving er buitenaards en dreigend uitzag.
Elias remde scherp af en parkeerde de terreinwagen achter een betonnen laadperron, uit het zicht van het hoofdgebouw. Naast hem controleerde Barends zijn wapen en knikte zwijgend naar Elias. Ze wisten allebei dat dit geen eenvoudige reddingsoperatie zou worden; Marcus was gewapend, paranoïde en had niets meer te verliezen nu zijn imperium instortte.
“Barends, jij neemt de achteruitgang en de rivierzijde,” fluisterde Elias met een stem die geen tegenspraak duldde. “Ik neem de hoofdingang. Zorg ervoor dat hij geen kant op kan.”
“Begrepen, commandant. Wees voorzichtig,” antwoordde Barends en verdween geruisloos in de mist richting de achterzijde van het pakhuis.
Elias haalde diep adem. Zijn hart sloeg in een strak, gecontroleerd ritme. Hij trok een scherp jachtmes uit de houder aan zijn laars en sloop naar de zware metalen schuifdeur van het pakhuis. Een kier van ongeveer tien centimeter stond open, waar een flauw, flakkerend gele gloed door naar buiten scheen.
Hij gluurde naar binnen.
In het midden van de grote, open ruimte zat Lily vastgebonden aan een oude houten stoel, een stuk tape over haar mond geplakt. Haar kleine gezichtje was bleek van angst, maar ze hield zich dapper staande. Naast haar stond Marcus, een groot, breedgeschouderd man met een litteken op zijn wang, die nerveus heen en weer ijsbeerde met een vuurwapen in zijn hand. Aan zijn oor had hij een satellietfoon.
“Nee, verdomme! Luister naar me, Vance! Die militair en zijn vrienden hebben alles vernietigd!” schreeuwde Marcus in de telefoon, zijn stem hol en paniekerig weergalmend door het lege pakhuis. “Als ik hier wegkom, neem ik dit rotkind mee naar de grens! Maar dan wil ik dubbel zoveel geld op mijn rekening in het buitenland staan, anders leg ik haar om!”
Elias hoorde de woorden en voelde een woede opkomen die heter brandde dan vuur. Niemand bedreigde zijn dochter. Niemand.
Hij wachtte geen seconde langer. Met een krachtige trap ramde hij de zware metalen schuifdeur open. Het metaal knalde met een daverende klap tegen de muur, de echo rolde over de kade.
Marcus schrok zich kapot, draaide zich in een reflex om en richtte zijn vuurwapen direct op de deuropening.
“Blijf staan, of het kind is dood!” brulde Marcus, zijn vinger trillend op de trekker, terwijl hij Lily bij haar arm greep en de loop van zijn pistool tegen haar slaap drukte...
* * *
