Deel 4: De Schaduw in de Schuur
Elias’ hand greep instinctief naar de plek waar ooit zijn dienstwapen hing, maar hij herinnerde zich net op tijd dat hij nu in burgerkleding liep. Met snelle, stille passen bewoog hij zich naar de ingang van de schuur waar de donkere gestalte zich net had gemeld.
“Wie is daar?” klonk een schuwe, trillende stem vanuit het donker.
Het was geen bewaker of handlanger van Victor Vance. Uit het flakkerende maanlicht verscheen het gezicht van een jonge vrouw van begin twintig, gehuld in een eenvoudige jas, met een mandje vol brood en warme melk in haar handen. Het was Martha, de voormalige huishoudster van het landgoed, die destijds al voor Elias en Sarah had gezorgd toen ze nog kinderen waren. Zij was de enige geweest die zich af en toe over Lily had ontfermd in het geheime verblijf, ver weg van Sarah’s strenge toezicht.
“Martha?” fluisterde Elias, terwijl hij zijn adem inehield om Lily niet te laten schrikken.
De vrouw liet het mandje bijna vallen van verbazing. Ze kneep haar ogen dicht en keerde toen naar hem toe, haar mond openvallend van ongeloof.
“Elias? Ben jij dat echt? Ze… ze zeiden dat je nooit meer terug zou komen, of dat je ergens ver weg was gesneuveld.”
“Ik ben terug, Martha,” zei hij zacht terwijl hij naar voren stapte. “En ik heb gezien wat hier is gebeurd. Bedankt dat je voor mijn dochter hebt gezorgd toen niemand anders dat deed. Ik zal je dit nooit vergeten.”
Martha veegde een tranende ooghoek af met haar mouw. “Oh, Elias… het was verschrikkelijk. Sarah is veranderd. Ze is niet meer het meisje dat je achterliet. Sinds ze de macht over het landgoed heeft overgenomen en al die rijke vrienden om zich heen heeft verzameld, geeft ze niets meer om menselijkheid. Ze wilde Lily breken, haar wegstoppen zodat niemand zou zien hoe ze het kind behandelde.”
Lily hoorde de stem van Martha en kroop onder haar deken vandaan. Ze rende op de oude vrouw af en begroef haar gezicht in Martha’s jas. Martha sloeg beschermend haar armen om het meisje heen.
“Het komt goed, liefje,” fluisterde Martha troostend. “Je vader is hier nu. Hij zal alles rechtzetten.”
Elias knikte vastberaden. “Dat ga ik zeker doen. Maar Martha, ik heb informatie nodig. Je werkt nog steeds af en toe in het hoofdhuis. Weet je waar Sarah de administratieve papieren en de sleutels van de kluis bewaart?”
Martha keek even angstig over haar schouder naar het grote landhuis in de verte. “In de studeerkamer, achter het grote schilderij van je vader. Maar Sarah heeft die kluis dag en nacht op slot. Alleen zij heeft de cijfercode en haar handafdruk is vereist om het elektronische slot te openen.”
Een handafdruk en een cijfercode. Voor een gewone burger zou dat een ondoordringbare barrière zijn. Maar voor een voormalige commandant van de militaire inlichtingendienst, gespecialiseerd in infiltratie en contraspionage, was dit slechts een aardige uitdaging.
“Een handafdruk is maar zo veilig als het systeem dat hem uitleest,” zei Elias kalm, met een duistere glimlach op zijn gezicht. “En cijfercodes zijn gemaakt om gekraakt te worden.”
Martha keek hem aan met een mengeling van ontzag en vrees. Ze zag plotseling de blik in zijn ogen—de blik van een man die niet te stoppen was, een man die de controle over de situatie volledig naar zich toe trok.
“Wat ben je van plan, Elias?” vroeg ze met een beverige stem.
“Morgenochtend om negen uur,” zei Elias terwijl hij naar de horizon keek waar de eerste lichte strepen van de dag zich aftekenden, “zal Sarah ontdekken dat haar imperium op zand is gebouwd. Maar voordat het zover is, moet ik nog even op bezoek bij haar kluis...”
* * *
