Deel 11: Oog in Oog in het Pakhuis
Het licht van buiten sneed als een lemmet door de deuropening en wierp een lange schaduw over de vloer van het pakhuis. Elias stond in de deuropening, zijn handen ontspannen langs zijn zij, maar zijn blik gefixeerd met de precisie van een sluipschutter op Marcus.
“Laat haar los, Marcus,” zei Elias. Zijn stem klonk eng rustig, bijna fluisterend, maar de ijselijke autoriteit erin liet geen ruimte voor twijfel. “Dit gaat tussen jou en mij. Het kind heeft hier niets mee te maken.”
Marcus lachte hees, hoewel zijn ogen verrieden dat hij stervensbang was. Hij drukte de loop van het vuurwapen nog harder tegen Lily’s slaap aan, waardoor het kleine meisje een zacht, snikkend geluid maakte.
“Kom niet dichterbij, Thorne!” schreeuwde Marcus, speeksel spuitend uit zijn mond. “Je denkt dat je alles gewonnen hebt, hè? Je denkt dat je de grote held bent die zijn familie redt! Maar je bent te laat! Dit nest is van ons, en als ik ten onder ga, neem ik je dochter mee!”
Elias deed een langzame stap naar voren. Elke vezel in zijn lichaam was gespannen, klaar om in een fractie van een seconde toe te slaan. Hij wist dat Marcus nerveus was, en een nerveuze man met een vuurwapen op een kind drukte veel te snel op de trekker. Hij moest Marcus afleiden.
“Je bazen zijn al opgepakt, Marcus,” zei Elias kalm, terwijl hij nog een stap zette. “Victor Vance zit achter de tranen van zijn eigen geld en Sarah Thorne krijgt de gevangenisstraf die ze verdient. Er is geen vluchtroute meer. Er is geen geld op een buitenlandse rekening. Je staat hier helemaal alleen.”
“Hou je mond!” schreeuwde Marcus, wiens ogen wild alle kanten op schoten. “Ik heb nog één optie! En dat ben jij en dit kind!”
Op datzelfde moment zag Elias in zijn ooghoek dat Barends en een team van federale agenten geruisloos door de achterste ramen en de zij-ingangen naar binnen kropen. Ze namen posities in, wachtend op het juiste teken van de commandant. Elias hoefde alleen maar een fractie van een seconde te winnen.
“Denk na, Marcus,” sprak Elias met een dwingende, hypnotiserende kalmte. “Als je nu schiet, kom je hier levend niet meer vandaan. De federale eenheden omsingelen dit gebouw al. Geef je over. Dan zorg ik ervoor dat je een eerlijk proces krijgt.”
Marcus twijfelde. Zijn blik flikkerde naar de zijkant waar hij een schaduw zag bewegen. Paniek nam de overhand. Zijn vinger spande zich op de trekker.
“Sterf dan samen!” brulde Marcus, terwijl hij zijn vinger doorhaalde en de loop op Elias richtte in plaats van Lily.
Maar voordat de kogel kon afvuren, gebeurde er iets bliksemsnels...
* * *
