Deel 3: De Alliantie van de Machtigen
De deuren van Thorne Manor vielen achter Victor Vance in het slot, maar de echo van hun gesprek klaterde door de rijk gemeubileerde hal. Door de openstaande ramen van de bovenverdieping kon Elias, die zich inmiddels onopgemerkt naar de rand van het landhuis had begeven, flarden van hun stemmen opvangen. Hij stond in de schaduw van een grote hortensiastruik, zijn ogen strak gericht op het verlichte raam van de studeerkamer.
“Sarah, schat, je ziet er stralend uit,” klonk de zelfverzekerde stem van Vance. “Maar ik hoor dat je de laatste tijd wat afleiding hebt gehad rond het terrein. Die oude schuur… staat die nog steeds in de weg voor ons uitbreidingsplan?”
Sarah schonk twee glazen champagne in, haar hand sierlijk bewegend. Het kristal glinsterde in het licht van de open haard.
“Maak je geen zorgen, Victor,” antwoordde Sarah met een ijselijke kalmte. “Die oude schuur en dat stuk grond zijn binnenkort volledig van ons. Trouwens, er was een kleine… hindernis, maar die is zojuist opgelost. Mijn broer is teruggekeerd, maar hij is niets meer dan een arme dromer met lege handen. Hij vormt geen enkel gevaar voor onze plannen.”
Elias hoorde het aan zonder een spier te vertrekken. Uitbreidingsplan? Grondovername? Dus daar ging het om. Sarah was niet alleen wreed tegenover zijn dochter geweest; ze had plannen gesmeed om het resterende familiebezit, inclusief de grond waar de boerderij op stond, te verkopen aan een corrupte projectontwikkelaar om haar eigen rijkdom nog verder uit te breiden. Ze had haar eigen erfgoed verraad aangedaan voor een paar miljoen extra op haar bankrekening.
“Weet je het zeker, Sarah?” vroeg Vance twijfelachtig. “Militairen die terugkeren zijn onvoorspelbaar, zelfs als ze arm zijn. Ze hebben connecties, soms op plekken die we liever niet betrekken bij onze transacties.”
“Ach, hou op,” lachte Sarah minachtend. “Elias is tien jaar weg geweest. Hij heeft geen geld, geen status en geen invloed. Tegen de tijd dat de contracten morgen getekend worden, kan hij nergens meer heen. Trouwens, de papieren liggen klaar. Met jouw handtekening en mijn volmacht als erfgenaam van de familie Thorne is de hele oostelijke sector van Ravenwood van ons.”
Elias voelde een koude rilling van pure triomf door zijn ruggengraat trekken. Volmacht? Erfgenaam? Sarah leefde in een droomwereld die gebaseerd was op vervalste veronderstellingen en achterhaalde documenten. Wat zij niet wist – en wat de hele stad was vergeten – was dat het landgoed nooit volledig van haar was geweest. Na het overlijden van hun vader had Elias, voordat hij vertrok, een juridische constructie laten opzetten die het beheer weliswaar tijdelijk aan Sarah overliet, maar de uiteindelijke zeggenschap en het absolute eigendomsrecht onherroepelijk bij de oudste zoon legde. Zodra Elias zijn handtekening introk en de 'Thorne-documenten' activeerde, verviel elke macht die Sarah dacht te bezitten per direct.
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn en tikte een tweede bericht in.
‘Zorg dat advocaat Van De Velde om stipt negen uur met de originele akten bij de hoofdingang staat. En breng de beveiliging mee.’
Vance en Sarah proostten op hun toekomstige succes in de studeerkamer, onwetend van het feit dat het fundament onder hun voeten op het punt stond in te storten. Elias draaide zich om en liep terug naar de schuur waar Lily lag te slapen. De nacht was stil, maar de storm naderde snel. En toen hij de oude schuur binnenstapte, zag hij tot zijn verbijstering dat Lily wakker was geworden en met grote, angstige ogen naar de deuropening keek, waar zojuist een vreemde schaduw naar binnen glipte...
* * *
