Deel 15: Het Einde en het Begin
Een zwaar, mechanisch geluid galmde door het bos. De oude stenen wand, die er al decennia uitzag als een natuurlijke rotsformatie, schoof met een enorm geweld langzaam opzij en onthulde de donkere, diepe ingang van de ondergrondse militaire tunnel.
Elias trapte het gaspedaal diep in en schoot met de terreinwagen de duisternis in. Nog geen fractie van een seconde later sloot de zware stalen deur achter hen met een daverende klap, precies op het moment dat de kogelhagel van de huurlingen tegen de buitenkant van de rots sloeg.
Binnen in de tunnel was het pikkedonker, verlicht enkel door de zwakke rode noodverlichting die automatisch aansprong. De motor van de terreinwagen galmde angstaanjagend door de betonnen gangen.
Barends blies hoorbaar uit, zijn voorhoofd bedekt met zweet. “Dat… dat was op het aandoen van een haar, commandant. Hoe wist u dat die tunnel hier nog werkte?”
“Omdat ik hem destijds zelf heb laten ontwerpen voordat ik naar het front vertrok,” antwoordde Elias rustig, terwijl hij het stuur strak in de hand hield en doorreed naar de veilige kern van het ondergrondse complex.
Hij keek in de achteruitkijkspiegel. Lily was door de spanning en het gerammel weer in slaap gevallen, veilig weggekropen op de achterbank. De vijanden buiten konden hier niet komen; deze locatie was volledig geïsoleerd en afgeschermd van de buitenwereld, uitgerust met alle middelen die een voormalige commandant nodig had om zijn verdediging op te bouwen.
Elias parkeerde de terreinwagen bij de centrale controlepost van de bunker. De schermen lichtten op met satellietbeelden van de omgeving. Boven hen, op het landgoed van Thorne Manor, zouden Sarah, Victor Vance en hun huurlingen spoedig ontdekken dat ze een oorlog waren begonnen die ze nooit konden winnen.
Maar Elias wist dat dit pas het begin was. De schaduwen uit zijn militaire verleden waren wakker geworden, en ze zouden niet rusten voordat ze hem hadden gevonden.
Hij stapte uit, liep naar de achterbank en tilde Lily voorzichtig op in zijn armen. Het kleine meisje slaakte een zucht van verlichting en legde haar hoofd tegen zijn schouder.
Elias liep naar de lift die naar de veilige woonvertrekken van de ondergrondse basis leidde. De deuren openden zich met een zacht gesis. Hij keek naar de oneindige gangen vol technologie, macht en veiligheid, en daarna naar het gezicht van zijn dochter.
Ze waren thuis. En niemand zou hen ooit nog van elkaar scheiden.
De deuren sloten zich, en de duisternis van de ondergrondse wereld verborg hen voor de rest van de mensheid, terwijl de storm daarboven pas echt losbarstte...
