DEEL 9 – DE NAAM DIE THOMAS' LEVEN VERWOESTTE
De loop van Marianne's pistool bleef recht op mij gericht.
De politie hield eveneens haar wapens omhoog.
Niemand durfde te schieten.
Eén verkeerde beweging...
...en ik zou het niet overleven.
Thomas zette langzaam een stap naar voren.
"Mam... doe dit niet."
Marianne keek hem ijskoud aan.
"Noem me geen moeder."
"Vanaf vandaag verdien ik die naam niet meer."
Thomas verstijfde.
"Waarom?"
Ze lachte zacht.
"Omdat ik al die jaren tegen je heb gelogen."
Iedereen in de kamer hield zijn adem in.
Marianne haalde een vergeelde envelop uit haar handtas.
Ze gooide hem op de grond.
De advocaat pakte hem voorzichtig op.
Binnenin zat een oude geboorteakte.
Hij keek ernaar en werd lijkbleek.
"Onmogelijk..."
Thomas rukte het document uit zijn handen.
Zijn ogen gleden over de tekst.
Bij de naam van de vader bleef hij stokstijf staan.
Er stond niet:
Pieter van der Meer.
Er stond:
Lucas Verhoeven.
Thomas voelde zijn wereld instorten.
"Wie... is Lucas Verhoeven?"
Marianne glimlachte.
"De man met wie ik jarenlang een geheime relatie had."
"Nog voordat ik met Pieter trouwde."
"Toen ik zwanger werd, dacht ik dat Pieter de vader was."
"Maar jaren later wees een DNA-test iets anders uit."
Thomas keek haar met tranen in zijn ogen aan.
"En papa wist dat?"
Marianne knikte langzaam.
"Hij ontdekte het."
"Hij wilde van me scheiden."
"Hij wilde jou meenemen."
Er viel een ijzige stilte.
"Toen besefte ik..."
"...dat ik alles zou verliezen."
Ik voelde hoe mijn handen begonnen te trillen.
"Heb je hem daarom vermoord?"
Marianne sloot haar ogen.
Toen antwoordde ze zonder een spoor van emotie.
"Ik heb alleen de remleidingen van zijn auto losgemaakt."
"Het ongeluk heeft de rest gedaan."
Zelfs de agenten keken elkaar geschokt aan.
De bekentenis hing als een zware mist in de kamer.
Op dat moment klonk achter in de hal een rustige mannenstem.
"Dat is opgenomen."
Iedereen draaide zich om.
Een rechercheur hield een kleine bodycam omhoog.
"Uw volledige bekentenis staat op beeld en geluid."
Voor het eerst verdween de glimlach van Marianne.
Ze besefte dat er geen uitweg meer leek te zijn.
Maar precies toen een agent naar voren stapte om haar te arresteren...
...klonk buiten een enorme explosie.
De ramen van de villa sprongen aan diggelen.
De grond schudde onder onze voeten.
Stof vulde de hele kamer.
En in de chaos...
...was Marianne plotseling verdwenen.
