DEEL 11 – EMMA LEEFDE NOG
De woorden op de achterkant van de foto bleven door mijn hoofd galmen.
"Zoek Emma voordat Marianne haar vindt."
Thomas keek naar de rechercheur.
"Wie is Emma werkelijk?"
Voordat de rechercheur kon antwoorden, stapte Helena naar voren.
Ze sloot haar ogen alsof ze zich al achtentwintig jaar op dit moment had voorbereid.
"Emma is niet dood."
Thomas keek haar verbijsterd aan.
"Je zei dat ik een oudere zus had."
Helena knikte.
"Dat klopt."
"Maar Marianne vertelde iedereen dat Emma als kind was overleden aan een zeldzame ziekte."
"Dat was een leugen."
Ik voelde een rilling over mijn rug lopen.
"Waarom zou ze zoiets doen?"
Helena haalde diep adem.
"Omdat Emma de enige erfgenaam van het volledige familievermogen was."
"Niet Thomas."
"Emma."
De oude advocaat legde een map op tafel.
"In het oorspronkelijke testament van jullie grootvader stond duidelijk dat het familiebezit volledig naar Emma zou gaan zodra zij dertig werd."
Thomas keek ongelovig naar de documenten.
"Maar waarom?"
"Omdat Emma niet alleen zijn kleindochter was."
"Ze was degene die hij had opgevoed vanaf haar geboorte."
Helena vervolgde:
"Toen Marianne ontdekte dat Pieter niet de vader van Thomas was, raakte ze in paniek."
"Ze wist dat ze alles kon verliezen."
"Dus liet ze Emma verdwijnen."
Mijn adem stokte.
"Verdwijnen?"
"Ze bracht haar onder in een kindertehuis onder een andere naam."
"Daarna vertelde ze de familie dat Emma was overleden."
Thomas liet zich langzaam op een stoel zakken.
"Mijn hele jeugd..."
"...ik dacht dat ik enig kind was."
Helena begon zacht te huilen.
"Emma heeft jarenlang gedacht dat niemand haar wilde."
Op dat moment kwam de rechercheur terug met een dossier.
"We hebben iets gevonden."
Hij opende het dossier.
"Drie maanden geleden heeft een vrouw officieel haar naam laten wijzigen."
Hij draaide het document om.
Bovenaan stond een pasfoto van een vrouw van ongeveer vijfendertig jaar.
Toen ik haar zag, schrok ik.
Ze leek opvallend veel op Thomas.
De rechercheur wees op de nieuwe naam.
Emma Jansen.
"Ze woont tegenwoordig in Haarlem."
"En..." vervolgde hij ernstig.
"...volgens onze gegevens is ze sinds vanochtend vermist."
De kamer werd doodstil.
Helena sloeg haar handen voor haar gezicht.
"Ze is te laat..."
Thomas sprong overeind.
"Nee."
"Niet als wij haar eerder vinden dan Marianne."
Maar op datzelfde moment ging de telefoon van de rechercheur.
Hij luisterde enkele seconden.
Zijn gezicht verstarde.
Hij keek langzaam naar Thomas.
"We hebben zojuist een beveiligingsvideo ontvangen."
"Emma is niet alleen."
"Ze is vrijwillig met Marianne in dezelfde auto gestapt."
