DEEL 8 – HET GEHEIM DAT MARIANNE AL 28 JAAR VERBORG
Niemand bewoog.
De woonkamer was gehuld in duisternis.
Alleen het zwakke maanlicht dat door de ramen viel, verlichtte het gezicht van Marianne.
Ze glimlachte.
Niet als een moeder.
Niet als een weduwe.
Maar als iemand die eindelijk had gekregen waar ze al jaren op wachtte.
"Geef me de videoband," zei ze kalm.
Thomas zette een stap naar voren.
"Je hebt papa vermoord."
Marianne haalde haar schouders op.
"Bewijs het maar."
Ze keek naar de oude televisie.
"Een halve videoband zonder einde bewijst helemaal niets."
De advocaat kneep zijn ogen samen.
"Het einde ontbreekt..."
"...omdat iemand het expres heeft verwijderd."
Marianne lachte.
"Eindelijk begrijp je het."
Toen keek ze naar Helena.
"En jij..."
"Ik had je nooit in leven moeten laten."
Helena liet haar hoofd zakken.
"Ik heb achtentwintig jaar gezwegen."
"Maar ik zwijg niet langer."
Marianne's glimlach verdween.
"Dan sterf je samen met hen."
Op dat moment klonk buiten het geluid van sirenes.
In de verte.
Steeds dichterbij.
Een van de mannen keek ongerust naar Marianne.
"Mevrouw... de politie."
Marianne bleef opvallend rustig.
"Dat had ik verwacht."
Ze draaide zich weer naar Thomas.
"Jij denkt dat je gewonnen hebt."
"Maar je hebt nog steeds geen idee waarom je vader werkelijk moest sterven."
Thomas balde zijn vuisten.
"Waarom?"
Marianne keek hem recht aan.
"Omdat hij de waarheid over jouw geboorte ontdekte."
Mijn adem stokte.
Thomas keek haar ongelovig aan.
"Waar heb je het over?"
Marianne glimlachte opnieuw.
"Vraag jezelf eens af..."
"Waarom lijk jij op niemand in de familie Van der Meer?"
Thomas verstijfde.
Zijn hele leven had hij gehoord dat hij op zijn vader leek.
Nu voelde zelfs die herinnering onzeker.
Marianne zette nog een stap naar voren.
"De man die jou heeft opgevoed..."
"...was niet jouw biologische vader."
De woorden sloegen in als een bom.
Niemand zei iets.
Zelfs de gewapende mannen keken elkaar verbaasd aan.
Helena begon te huilen.
"Nee, Marianne..."
"Niet nu."
Maar Marianne leek niet meer te stoppen.
"Jouw echte vader leeft nog."
Thomas staarde haar sprakeloos aan.
"En hij weet niet eens..."
"...dat hij een zoon heeft."
Voordat iemand iets kon zeggen, vloog de voordeur met een enorme klap open.
"Politie! Niemand bewegen!"
Gewapende agenten stormden de villa binnen.
De mannen van Marianne grepen onmiddellijk naar hun wapens.
En precies op dat moment...
...haalde Marianne langzaam een klein pistool uit haar handtas.
Niet gericht op de politie.
Niet op Thomas.
Maar recht op mij.
"Als ik alles verlies..."
"...dan verliest iedereen iets."
