DEEL 10 – DE VLUCHT VAN MARIANNE
De explosie liet de hele villa schudden.
Rook vulde de woonkamer.
Overal lagen scherven van glas.
Agenten riepen bevelen door elkaar terwijl ze probeerden de uitgang te bereiken.
Thomas greep mijn hand.
"Blijf achter mij!"
Hij trok me naar de grond, net op het moment dat een houten balk van het plafond naar beneden stortte.
Toen de rook langzaam optrok...
...was Marianne verdwenen.
"Alle uitgangen afsluiten!" schreeuwde de rechercheur.
"Niemand verlaat het terrein!"
Agenten renden naar buiten.
Maar op de oprijlaan stond alleen een brandende terreinwagen.
De explosie was een afleidingsmanoeuvre geweest.
De oude advocaat keek om zich heen.
"Ze heeft hulp van binnenuit."
De rechercheur fronste.
"Wat bedoelt u?"
"Iemand wist precies wanneer de politie zou binnenvallen."
Iedereen keek elkaar argwanend aan.
Plotseling klonk de stem van Helena.
"Wacht..."
Ze wees naar de tafel.
"De videoband."
Thomas draaide zich om.
De videoband was verdwenen.
Alleen de lege cassettehoes lag nog op de grond.
"Nee..."
Zijn gezicht werd lijkbleek.
"Ze heeft hem meegenomen."
Maar de advocaat schudde zijn hoofd.
"Nee."
Hij glimlachte voor het eerst.
"Ik heb de echte band vijf minuten geleden verwisseld."
Hij haalde een kleine geheugenkaart uit de binnenzak van zijn colbert.
"Ik heb de opname jaren geleden laten digitaliseren."
Thomas keek hem verbaasd aan.
"Waarom hebt u dat nooit verteld?"
"Omdat ik niemand meer vertrouwde."
"Zelfs de politie niet."
Net op dat moment ging de telefoon van de rechercheur.
Hij luisterde enkele seconden.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
"Wat?"
"Wanneer?"
Hij hing op en keek Thomas aan.
"We hebben Marianne niet gevonden."
"Maar we hebben wel iemand anders gevonden."
"Wie?"
"Lucas Verhoeven."
Thomas voelde zijn hart bonzen.
"Mijn... biologische vader?"
De rechercheur knikte.
"Hij leeft."
"Hij woont al jaren onder een andere naam in Noord-Holland."
"En hij zegt dat hij nooit heeft geweten dat hij een zoon had."
Thomas wist niets meer te zeggen.
Zijn hele leven stond op zijn kop.
Nog voordat iemand kon reageren, liep een jonge agente de villa binnen met een verzegelde plastic bewijszak.
"Deze lag in de auto waarmee Marianne is gevlucht."
In de zak zat een enkele foto.
Een recente foto.
Van mij.
Op de achterkant stond met rode inkt geschreven:
"Zij is niet het echte doel."
Daaronder stond nog één zin.
"Zoek Emma voordat Marianne haar vindt."
