DEEL 13 – DE WAARHEID DIE EMMA NOOIT HAD GEKEND
Thomas keek naar de vrouw boven aan de trap.
Hij zag zijn eigen ogen.
Dezelfde kaaklijn.
Dezelfde manier waarop ze haar handen nerveus in elkaar kneep.
Voor het eerst twijfelde hij geen seconde.
Emma was werkelijk zijn zus.
"Emma..." zei hij zacht.
"Ik ben Thomas."
Emma keek hem aan zonder een spoor van herkenning.
"Ik weet wie je bent."
Haar antwoord verraste iedereen.
Marianne glimlachte tevreden.
"Zie je wel? Ik heb nooit tegen haar gelogen."
Maar Emma draaide zich langzaam naar Marianne.
"Dat is niet waar."
De glimlach verdween van Marianne's gezicht.
Emma haalde een kleine zilveren sleutel uit haar jaszak.
"Een maand geleden ontving ik een pakket zonder afzender."
"Daarin zat deze sleutel..."
"...en een brief van opa."
De oude advocaat verstijfde.
"Dat kan niet."
Emma keek hem aan.
"Ik heb de brief tientallen keren gelezen."
"Daarin schreef hij dat ik niemand mocht vertrouwen."
"Zelfs Marianne niet."
Helena begon zacht te huilen.
"Je vader heeft dus toch nog een manier gevonden..."
Emma knikte.
"Ik ben daarom zelf naar Marianne toegegaan."
Thomas fronste.
"Vrijwillig?"
"Ja."
"Ik wilde eindelijk de waarheid horen."
Marianne schreeuwde plotseling:
"Zwijg!"
Maar Emma liet zich niet meer tegenhouden.
"Ze vertelde mij dat iedereen mij had verlaten."
"Dat niemand ooit naar mij had gezocht."
Toen keek Emma recht naar Thomas.
"Maar gisteren ontdekte ik iets anders."
Ze haalde een vergeelde kinderfoto uit haar jas.
Op de achterkant stond met blauwe pen geschreven:
'Voor Emma en Thomas. Blijf altijd samen. Papa.'
Thomas voelde de tranen over zijn wangen lopen.
Hij had die foto nooit eerder gezien.
Marianne deed wanhopig een stap naar voren om de foto af te pakken.
Emma trok haar hand weg.
"Nee."
"Je hebt mijn leven gestolen."
"Je krijgt mijn verleden niet ook nog."
Op datzelfde moment haalde de rechercheur een handboei tevoorschijn.
"Marianne van der Meer."
"U bent aangehouden voor moord, ontvoering, zware mishandeling, fraude en het vervalsen van officiële documenten."
Twee agenten liepen op haar af.
Iedereen dacht dat het eindelijk voorbij was.
Maar Marianne begon plotseling te lachen.
Heel zacht.
Heel kalm.
"Jullie zijn te laat."
Ze keek recht naar de oude advocaat.
"Vraag hem maar eens..."
"...waarom hij jullie nooit heeft verteld dat er nóg een testament bestaat."
De advocaat werd op slag lijkbleek.
Zijn lippen begonnen te trillen.
Thomas keek hem geschokt aan.
"Wat bedoelt ze?"
Na enkele seconden stilte fluisterde de advocaat:
"Ze heeft gelijk..."
"Er is inderdaad nog een tweede testament."
