DEEL 2 – DE SCHREEUW DIE HET ZIEKENHUIS STIL MAAKTE
Thomas bleef als versteend in de deuropening staan.
Zijn blik schoot van mijn verwrongen gezicht naar de hand van zijn moeder die nog steeds mijn haar stevig vasthield.
Toen zag hij haar andere hand.
Die drukte met al haar kracht op mijn verse operatiewond.
Een seconde lang leek de tijd stil te staan.
Daarna barstte alles los.
"AFBLIJVEN VAN HAAR!"
Zijn stem dreunde door de ziekenhuiskamer.
Nog nooit had ik Thomas zo gehoord.
Hij stormde naar het bed, greep zijn moeder bij haar arm en trok haar met zoveel kracht achteruit dat ze haar evenwicht verloor.
"Ben je gek geworden?" schreeuwde hij.
Marianne keek hem vol ongeloof aan.
"Thomas... luister eerst naar me. Ze doet alsof! Ze heeft de bruiloft van je zus kapotgemaakt!"
"Zwijg!"
Zijn stem sneed dwars door haar woorden heen.
"Ik heb met eigen ogen gezien wat je deed."
Ik kromp ineen van de pijn.
Mijn wond brandde alsof hij opnieuw was opengesneden.
Het alarm van mijn monitor begon luid te piepen.
Binnen enkele seconden stormden twee verpleegkundigen en een arts de kamer binnen.
"Wat is hier aan de hand?"
De verpleegkundige zag direct mijn toestand.
"Mijn God... haar hechtingen!"
Er verscheen een rode vlek op het witte verband.
Steeds groter.
De arts draaide zich onmiddellijk om.
"Bel de operatiekamer. Nu!"
Een verpleegkundige drukte op de noodknop terwijl de andere Thomas voorzichtig bij mij vandaan leidde zodat het medische team kon werken.
Marianne bleef echter schreeuwen.
"Ze overdrijft! Kijk dan! Ze manipuleert jullie allemaal!"
Niemand luisterde nog.
Een beveiliger kwam de kamer binnen.
"Mevrouw, u moet onmiddellijk meekomen."
"Waag het niet mij aan te raken!" riep Marianne woedend.
"Ik ben Marianne van der Meer! Mijn familie heeft dit hele ziekenhuis jarenlang gesteund!"
De beveiliger bleef kalm.
"Dat verandert niets aan wat er zojuist is gebeurd."
Hij begeleidde haar naar de gang.
Maar vlak voordat de deur achter haar dichtging, draaide Marianne zich nog één keer om.
Ze keek mij recht aan.
Er stond geen spijt in haar ogen.
Alleen woede.
En een vreemde glimlach.
Alsof ze wist dat dit nog lang niet voorbij was.
Terwijl de arts mijn wond controleerde, hoorde ik hem zacht vloeken.
"De hechtingen zijn gedeeltelijk losgeraakt..."
Thomas werd spierwit.
"Komt ze hier doorheen?" vroeg hij met trillende stem.
De arts antwoordde niet meteen.
Hij keek naar de monitor.
Daarna naar het bloed op het verband.
En tenslotte naar Thomas.
"Dat hangt af van de volgende tien minuten."
Op datzelfde moment verscheen er plotseling een oudere man in een donker pak in de deuropening.
Hij had het hele incident gezien.
Toen zijn blik op Marianne in de gang viel, fluisterde hij slechts één zin:
"Ze heeft het weer gedaan..."
Mijn hart sloeg een slag over.
