DEEL 14 – HET TWEEDE TESTAMENT
De woonkamer viel volledig stil.
Zelfs de agenten hielden op met bewegen.
Thomas keek de oude advocaat strak aan.
"Is het waar?"
De man liet langzaam zijn hoofd zakken.
"Ja."
"Er bestaat een tweede testament."
Thomas voelde de woede in zich opkomen.
"Waarom heb je dat al die jaren verzwegen?"
De advocaat slikte moeizaam.
"Omdat ik een eed heb afgelegd aan je grootvader."
"Hij gaf mij de opdracht het document pas te openen als Marianne officieel zou worden aangeklaagd voor een ernstig misdrijf."
De rechercheur keek hem aan.
"En dat moment is nu gekomen."
De advocaat haalde een kleine bronzen sleutel uit zijn portefeuille.
"De sleutel die Emma heeft ontvangen, opent slechts de eerste kluis."
"Deze sleutel opent de tweede."
Hij liep naar de oude open haard.
Onder een losse natuurstenen tegel zat een verborgen metalen kist.
De rechercheur filmde alles.
Voorzichtig draaide de advocaat de sleutel om.
Met een doffe klik sprong het slot open.
In de kist lag één verzegelde envelop.
Daarnaast lag een videoboodschap op een USB-stick.
Op de envelop stond in het handschrift van Thomas' grootvader:
"Alleen openen als Marianne eindelijk ontmaskerd is."
De advocaat verbrak het zegel.
Hij haalde het document eruit.
Zijn handen begonnen te trillen.
"Lees voor," zei de rechercheur.
De advocaat knikte.
"Hierbij verklaar ik dat al mijn bezittingen, aandelen en eigendommen worden verdeeld tussen mijn twee kleinkinderen, Emma en Thomas."
Thomas fronste.
"Maar ik ben toch..."
De advocaat keek hem recht aan.
"Luister verder."
"Biologische afkomst is voor mij nooit belangrijk geweest. Thomas is misschien niet het kind van mijn zoon, maar wel het kind dat mijn zoon met liefde heeft grootgebracht. Daarom beschouw ik hem als mijn wettige kleinzoon."
Thomas kon zijn tranen niet meer tegenhouden.
Voor het eerst sinds de dood van zijn vader voelde hij zich weer geaccepteerd.
Maar de advocaat las verder.
Zijn stem werd zwaarder.
"Indien Marianne ooit probeert dit testament te vernietigen, te vervalsen of één van mijn kleinkinderen schade toe te brengen..."
"...zal zij met onmiddellijke ingang volledig worden onterfd."
Marianne begon hysterisch te lachen.
"Dat papier betekent niets meer."
Iedereen keek haar aan.
Ze glimlachte zelfverzekerd.
"Omdat het vermogen al maanden geleden is overgeschreven."
De rechercheur fronste.
"Dat is onmogelijk."
Marianne keek hem uitdagend aan.
"Controleer de bankrekeningen maar."
Op datzelfde moment ging de telefoon van de rechercheur.
Hij luisterde aandachtig.
Zijn gezicht werd steeds ernstiger.
Toen hing hij langzaam op.
Hij keek Thomas aan.
"Ze heeft de waarheid gesproken."
"Bijna het volledige familievermogen is gisteren overgemaakt naar buitenlandse rekeningen."
"Meer dan vijftig miljoen euro..."
"...is verdwenen."
Thomas kneep zijn vuisten samen.
Maar de advocaat glimlachte plotseling.
"Nee."
"Niet alles."
Uit de verborgen kist haalde hij nog een laatste document.
Een map met het opschrift:
'Project Phoenix'.
"Je grootvader heeft altijd een reserveplan gehad."
"En dit plan kan Marianne alles afnemen wat ze denkt te bezitten."
