DEEL 9 – De cel in Gatlinburg
Het detentiecentrum van Gatlinburg roken naar chloor, oude boenwas en de stille wanhoop van honderden mensen die er voor mij hadden gezeten. Ze sloten me op in cel 4, een kleine, kille ruimte met een betonnen brits, een roestige wasbak en een klein raam met dubbele tralies dat uitzicht bood op de achterste parkeerplaats van het bureau. Mijn linkerbeen in het gips begon verschrikkelijk te jeuken, en de pijn in mijn ribben maakte elke ademhaling tot een marteling.
Maar de fysieke ongemakken vielen weg tegen de brandende vraag in mijn hoofd: waar was Martin gebracht? En belangrijker nog, had zijn digitale back-up de federale autoriteiten op tijd bereikt? Om ongeveer drie uur ’s nachts werd de rust in de gang verstoord door zware laarzen en stemmen die door de echoënde ruimte galmden. “Opsluiten in cel 7, en niemand mag erbij zonder mijn directe toestemming,” hoorde ik rechercheur Miller zeggen met een stem die ineens niet meer zo zelfverzekerd klonk als daarvoor.
Ik strompelde naar de tralies van mijn cel en gluurde naar de gang. Ze duwden een man in een oranje gevangenisoveral naar binnen in de cel tegenover de mijne. Het was Martin. Zijn gezicht zat onder de verse schrammen, alsof er een flinke vechtpartij had plaatsgevonden in de verhoorkamer, maar toen hij mijn blik ving, knipoogde hij onmerkbaar. De bewakers liepen weer weg en lieten ons achter in de schemerige verlichting van de gang.
“Martin,” fluisterde ik zo zacht mogelijk door de tralies. “Gaat het?” Martin liep naar de deur van zijn cel en leunde met zijn voorhoofd tegen de stalen spijlen. “Ze hebben me geprobeerd te laten tekenen voor een valse bekentenis,” zei hij met een schorre stem. “Maar ik heb ze verteld dat ze hun handtekening ergens anders kunnen zoeken. De federale dienst is ingelicht, Clara.
Mijn partner in Atlanta heeft de automatische kopie van dat zwarte boekje ontvangen zodra we het erf opreden.” Een gevoel van opluchting stroomde door me heen, maar dat werd meteen weer getemperd door de realiteit van de situatie waarin we zaten. “En wanneer grijpen ze in? Voor we hier levend uitkomen?” “Vannacht nog,” zei Martin vastberaden. “Of morgenochtend vroeg.
Maar we moeten zorgen dat we klaar zijn.” Voordat we verder konden praten, klonk er hard gestommel bij de ingang van de gang. Twee mannen in keurige zwarte pakken – geen lokale agenten, maar federale agenten van de FBI met identiteitsbewijzen om hun nek – liepen met snelle passen naar binnen, gevolgd door een lijkbleke rechercheur Miller die wanhopig probeerde bij te benen.
“Mevrouw Clara Miller?” vroeg de voorste agent, een lange man met een scherpe bril en een kille blik, terwijl hij voor mijn cel bleef staan. “Ja,” antwoordde ik, terwijl ik me oprichtte bij de tralies. De agent haalde een sleutelbos tevoorschijn, gaf een teken aan de cipier om de cel open te maken en zei met een zakelijke stem: “U bent per direct op vrije voeten.
We hebben een bevel tot huiszoeking uitgevaardigd voor de eigendommen van Caleb Miller en rechercheur Miller in verband met fraude, chantage en verdenking van moord met voorbedachten rade.” Miller stommelde naar voren, zijn gezicht vertrokken van woede en paniek. “Dit is een misverstand! Dit valt onder de jurisdictie van het district! Jullie hebben geen bewijs—” De federale agent keerde zich om en gooide een klein, wit document op het bureau van de dienstdoende agent.
“Geen bewijs, rechercheur? We hebben net de bankafschriften onderschept van de offshore-rekening waarop tienduizenden dollars zijn overgemaakt vanuit Caleb’s privérekening naar uw persoonlijke spaarrekening in de Cayman-eilanden. Nog vragen?” Miller viel stil. Zijn mond viel open, maar er kwam geen geluid meer uit. Ik ademde diep in, voelde de koude lucht van de gang in mijn longen stromen, en wist dat de nacht van de wraak voorbij was. Nu begon de jacht op de echte dader.
