DEEL 12 – Het dubbele spel van Martin Vale
Ik drukte het notitieboekje tegen mijn borst alsof het een schild tegen de kogels kon zijn. Mijn hartbons dreunde in mijn oren. “Jij… jij kende Caleb al vanaf het begin?” Martin glimlachte flauwtjes en schoof het vuurwapen in zijn holster, hoewel hij dicht genoeg bij me stond om me elk moment te kunnen grijpen. “Kennen is een groot woord, Clara. Laten we zeggen dat we zakelijke partners waren voordat de jongen te gretig werd en zijn eigen vader uit de weg ruimde.” “Zakelijke partners?” Mijn stem klonk hees en ongelovig.
“Maar je zei dat David jou had ingehuurd om hem te beschermen tegen Caleb! Je zei dat ik onschuldig was!” “Dat laatste klopte,” antwoordde Martin koel, terwijl hij nonchalant over de rand van Davids bureau wreef. “Je was inderdaad onschuldig aan de moord op David. Dat was volledig het handwerk van onze jonge vriend Caleb, die zijn vader een dodelijke dosis gif in de avondthee toediende.
Maar wat Caleb niet wist, was dat ik al lang bezig was om het hele imperium van David over te nemen via een reeks slim opgezette juridische stichtingen.” Martin liep langzaam om het bureau heen, dichter naar mij toe. “Caleb dacht dat hij de slimme moordenaar was die iedereen voor de gek hield,” vervolgde Martin met een bijna amuserende toon. “Hij dacht dat hij mij kon betalen om jou uit te schakelen met dat auto-ongeluk op Miller’s Ridge Road.
Alleen vergat de jongen één ding: wie de echte touwtjes in handen heeft, laat nooit zijn eigen vingerafdrukken achter op het moordwapen.” De puzzel viel op zijn allerlaatst op zijn gruwelijke plek. Martin was niet zomaar een ingehuurde detective. Hij was hetbrein achter de hele operatie. Hij had Caleb gebruikt om David uit de weg te ruimen, hij had Caleb geholpen om mij te laten verongelukken, en toen dat mislukte, had hij zichzelf gepresenteerd als mijn redder om al het bewijsmateriaal direct in handen te krijgen en mij uiteindelijk de schuld in de schoenen te schuiven zodra het landgoed op zijn naam werd gezet.
“En nu?” vroeg ik, terwijl ik met mijn hand trillend naar de rand van de tafel greep. “Ga je me ook vermoorden? Net zoals je met David van plan was?” Martin zuchtte diep, alsof hij het jammer vond dat ik zo’n onpraktische vraag stelde. “Nee, Clara. Moorden is zo’n rommelige zaak, en de federale politie let tegenwoordig veel te scherp op. Maar een tragische zelfmoord van een getraumatiseerde weduwe die de schuld van haar mans dood niet meer kan dragen… dat is een heel ander verhaal.” Hij trok een klein, metalen buisje uit zijn jaszak – exact dezelfde substantie die David had gedood. “Neem het niet te persoonlijk, Clara,” zei Martin terloops, terwijl hij de dop van het buisje draaide. “Het is gewoon zakelijk.”
