DEEL 6 – Het cassettesbandje van de waarheid
Voordat Adrian nog een stap naar voren kon zetten om de tas uit mijn handen te rukken, draaide ik me om en rende met een snelheid waarvan ik niet wist dat ik die nog bezat naar de uitgang van het verlaten postkantoor. De houten vloer kraakte onder mijn schoenen, en achter me hoorde ik Adrian roepen en struikelen over een verlaten kist. "Mary, stop!
Je begrijpt er niets van!" schreeuwde hij, maar zijn stem verdween al snel in de wind toen ik de zware deur opduwde en de straat op sprong. Ik sprintte naar mijn auto, gooide de portieren open, smeet de tas op de passagiersstoel en startte de motor met trillende handen. Met piepende banden reed ik weg, zonder achterom te kijken tot ik mij mijlenver van die vervloekte plek bevond.
Pas toen ik weer veilig in de oprit van mijn eigen huis stond, durfde ik op te ademen. De geur van de gele rozen in de hal verwelkomde me, maar nu roken ze niet meer naar een romantische herinnering; ze voken als een tastbaar bewijs dat de spoken uit het verleden mij hadden gevonden. Met een bevende hand pakte ik de kleine cassettespeler uit de kast die ik al jaren niet meer had gebruikt, stak het bandje erin en drukte op de afspeelknop.
Na een korte, ruisende stilte klonk er een stem door de luidspreker. Het was een oudere stem, voller en doorleefder dan ik me herinnerde, maar de intonatie, de warme klank en de melodie waren onmiskenbaar. Het was James. En de eerste woorden die hij sprak, deden mijn hele wereld opnieuw stilstaan.
