DEEL 13 – De bruiloft die we nooit hebben gehad
Een week na de arrestatie van Adrian en de val van generaal Vance was de rust in het kleine stadje enigszins teruggekeerd, hoewel de media smulden van het grootste schandaal van de eeuw. De man die al zesenvijftig jaar dood werd geacht, bleek levend en wel terug te zijn gekeerd om zijn recht en zijn liefde op te eisen. Maar voor James en mij ging het niet om krantenkoppen of officiële excuses van de staat; het ging om de tijd die ons nog restte.
Op een zonnige middag stonden we opnieuw in de achtertuin van mijn ouderlijk huis, precies op de plek waar we in 1970 onze eenvoudige bruiloft hadden gevierd. Dit keer geen haast, geen dreigende oproep om naar het front te vertrekken, en geen geheimzinnige schaduwen. Alleen onze goede vrienden van vroeger die in tranen waren uitgebarsten, een nieuwe taart op de houten tafel, en James die opnieuw op zijn knieën ging zitten.
Hij pakte mijn hand, keek me diep in de ogen en glimlachte met een tederheid die de decennia deed vervagen. "Mary," zei hij zacht, "zullen we eindelijk beginnen aan onze huwelijksreis?" Ik barstte in lachen uit, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden en ik antwoordde met de woorden waar ik zesenvijftig jaar op had gewacht: "Ja, James. Laten we gaan."
