DEEL 12 – Het licht in de duisternis
De luide sirenes van de politie vulden de straat en de rode en blauwe zwaailichten verlichtten de hele achtertuin en de muren van de schuur. Adrian versteende op de grond toen hij de uniformen van federale agenten door de open schuurdeur zag naderen. Generaal Vance en zijn handlangers hadden hun macht overschat en waren in de val gelopen die James in al die jaren zorgvuldig had voorbereid met behulp van eerlijke officieren binnen het ministerie van Defensie.
Agenten liepen naar binnen, pakten Adrian vast en boeiden hem ter plekke, terwijl hij met een vertrokken gezicht de mond hield. James en ik stonden hand in hand in het midden van de schuur, omsingeld door flitsend licht en de drukte van agenten, maar voor ons leefde de rest van de wereld even niet meer. Een oudere rechercheur liep naar ons toe, haalde opgelucht adem en overhandigd James een officieel document.
"Het is voorbij, meneer Miller," zei de agent respectvol. "Uw naam is gezuiverd. De waarheid is boven water." Ik keek naar James, naar de rimpels in zijn gezicht die vertelden over een leven vol pijn en ballingschap, maar in zijn ogen zag ik precies dezelfde blik als op die zomerdag in 1970. De oorlog had ons zesenvijftig jaar afgepakt, maar de liefde had gewonnen.
