DEEL 9 — DE MAN DIE NOOIT BESTOND
Ik bleef naar de vergeelde foto staren.
Mijn ademhaling versnelde.
"Nee..."
"Dat is onmogelijk."
Ik pakte de foto uit Arthurs hand.
Er bestond geen twijfel.
Het was Michael Lane.
Mijn overleden echtgenoot.
De vader van Samuel en Owen.
De man van wie ik twaalf jaar geleden afscheid had genomen bij een militaire begrafenis.
Ik keek Arthur recht aan.
"Wie heeft deze foto gemaakt?"
Arthur antwoordde zonder aarzelen.
"Ik."
"Drie weken voordat Operation Phoenix begon."
Mijn hoofd tolde.
"Maar Michael was toen een civiele ingenieur."
Arthur schudde langzaam zijn hoofd.
"Dat is wat jij moest geloven."
Hij haalde een oud identiteitsbewijs uit zijn jas.
De foto was van Michael.
Maar de naam luidde:
Kapitein Michael Carter
Special Operations Command
Ik voelde mijn knieën slap worden.
"Nee..."
Marcus legde voorzichtig een hand op mijn schouder.
"Arthur spreekt de waarheid."
Ik draaide me geschokt naar hem om.
"Jij wist dit?"
Hij knikte.
"Ik heb gezworen het geheim te bewaren."
"Zelfs voor jou."
De woede laaide in mij op.
"Twaalf jaar lang heb je tegen mij gelogen!"
Marcus keek me recht aan.
"Om jou en je kinderen in leven te houden."
Arthur wees naar de basis in de verte.
"Michael ontdekte dat Raven informatie verkocht aan buitenlandse organisaties."
"Hij verzamelde bewijzen."
"Maar voordat hij die kon overdragen..."
"...werd ons hele team verraden."
Ik keek opnieuw naar de foto.
"Is Michael dan..."
Arthur slikte.
"We weten het niet."
"Zijn lichaam is nooit gevonden."
Mijn hart begon sneller te kloppen.
"Bedoelt u..."
"...dat hij misschien nog leeft?"
Voordat Arthur kon antwoorden, klonk een schot.
BANG!
De kogel trof Arthur in zijn been.
Hij viel in de sneeuw.
"DEKKING!" schreeuwde Marcus.
Vanuit de bergen openden sluipschutters het vuur.
Kogels sloegen om ons heen in.
Ik trok Arthur achter een rots.
Marcus keek door zijn verrekijker.
Zijn gezicht verstarde.
"Ik zie hem..."
"Wie?"
Hij antwoordde nauwelijks hoorbaar.
"Raven."
Boven op een rotsrichel stond een eenzame man.
Gekleed in een zwarte winterjas.
Hij hield een sluipschuttersgeweer vast.
Langzaam liet hij het zakken.
Daarna keek hij recht naar mij.
Zelfs op die afstand voelde ik zijn blik.
Hij hief zijn hand...
en maakte een militair saluut.
Precies hetzelfde saluut...
dat alleen leden van mijn oude speciale eenheid kenden.
Mijn adem stokte.
Toen draaide Raven zich om...
en verdween in de sneeuwstorm.
EINDE DEEL 9 — WORDT VERVOLGD...
