DEEL 12 — HET ULTIMATUM
De tunnel werd doodstil.
Alle soldaten richtten hun wapens op ons.
Generaal Victor Graves liep langzaam naar voren.
Hij straalde een ijzige kalmte uit.
"Twintig jaar voorbereiding," zei hij.
"En eindelijk staat iedereen die ik nodig heb in één ruimte."
Ik keek hem recht aan.
"Laat mijn broer gaan."
Victor glimlachte.
"Je denkt nog steeds als een zus."
"Daarom ben je voorspelbaar."
Hij draaide zich naar Michael.
"Raven."
"Elimineer generaal Lane."
Michael bleef roerloos staan.
Zijn vingers trilden rond zijn geweer.
"Ik wacht op mijn bevel," zei Victor koud.
"Voer het uit."
Michael hief langzaam zijn wapen.
Hij richtte op mij.
Ik keek hem recht in de ogen.
Ik zag de strijd in zijn blik.
Niet tussen goed en kwaad.
Maar tussen wie hij ooit was...
en wie Victor hem had gedwongen te worden.
"Evelyn..." fluisterde hij.
Zijn stem brak.
"Het spijt me."
Toen haalde hij diep adem...
en draaide zich plotseling om.
BANG!
De kogel trof niet mij.
Maar het bedieningspaneel naast Nathan's cel.
Vonken spatten alle kanten op.
De zware stalen deur sprong open.
"Nathan!" riep ik.
Mijn broer rende direct naar buiten.
Marcus en de rest van het team openden het vuur.
Een hevig gevecht barstte los in de tunnel.
Michael wierp mij een reservepistool toe.
"Nu!"
Samen vochten we ons een weg door de gang.
Victor trok zich glimlachend terug.
Alsof alles volgens plan verliep.
"We laten hem ontsnappen!" schreeuwde Marcus.
"Nee," antwoordde Nathan buiten adem.
"Hij wil dat we hem volgen."
Voordat iemand kon reageren, begon de vloer onder ons te trillen.
Een verborgen deur schoof open.
Daarachter lag een gigantische commandocentrale.
Rijen computerschermen vulden de ruimte.
Op elk scherm verscheen hetzelfde beeld.
Mijn huis.
Samuel en Owen.
Ze sliepen rustig in hun bed.
Mijn hart sloeg over.
Victor's stem klonk door de luidsprekers.
"Terwijl jullie hier helden spelen..."
"...staan mijn mensen al voor jullie huis."
"Als ik niet binnen tien minuten terugkeer..."
"...krijgen ze opdracht om jullie zoons te doden."
Ik voelde alle kleur uit mijn gezicht verdwijnen.
Victor verscheen op een groot scherm.
Hij glimlachte.
"Nu, generaal..."
"Wie ga je redden?"
"Je kinderen..."
"...of de wereld?"
EINDE DEEL 12 — WORDT VERVOLGD...
