DEEL 10 — ACHTER DE VIJANDELIJKE LINIES
De sneeuwstorm werd steeds heviger.
Binnen enkele seconden was Raven verdwenen.
Alsof de bergen hem hadden opgeslokt.
"Niet achter hem aan!" riep Marcus.
"Dat is precies wat hij wil."
Ik dwong mezelf te stoppen.
Hoe graag ik hem ook wilde volgen...
Nathan redden bleef de missie.
Arthur kneep zijn hand op de wond in zijn been.
"Er is een oude onderhoudstunnel."
"Die gebruikten we jaren geleden om voorraden naar de basis te brengen."
"Als hij nog bestaat..."
"...kunnen we ongezien naar binnen."
Twintig minuten later bereikten we een smalle rotsspleet.
Achter een laag ijs zat een zware stalen deur.
Arthur toetste een oude code in.
Niets.
Hij probeerde het opnieuw.
Nog steeds niets.
Marcus pakte een explosieve lading.
"Dan maken we zelf een ingang."
BOEM!
De deur sprong open.
Een donkere tunnel lag voor ons.
Vocht droop van de muren.
Stof lag overal.
Alsof hier al jaren niemand meer was geweest.
We liepen bijna een kilometer onder de grond.
Plotseling hield Arthur zijn hand op.
"Luister."
Heel vaag klonk ergens een stem.
Niet van een bewaker.
Iemand zong zacht een oud militair marslied.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Dat lied...
Mijn broer Nathan zong het altijd wanneer hij zenuwachtig was.
Ik rende vooruit.
Aan het einde van de gang verscheen een zware stalen cel.
Achter het kleine raam zat een man met een lange baard en ingevallen gezicht.
Hij keek langzaam op.
Onze blikken ontmoetten elkaar.
"Evelyn..." fluisterde hij.
Tranen sprongen in mijn ogen.
"Nathan..."
Hij leefde.
Ik wilde de deur openen.
Maar Nathan schudde heftig zijn hoofd.
"Niet doen!"
"Het is een val!"
Op datzelfde moment sloten alle stalen deuren in de tunnel zich automatisch.
ALARM GEACTIVEERD.
Rode lampen begonnen te knipperen.
Een rustige mannenstem klonk door de luidsprekers.
"Welkom terug, Generaal Evelyn Lane."
"Ik heb twaalf jaar op dit moment gewacht."
Aan het einde van de gang ging langzaam een deur open.
Een lange man in een zwart uniform verscheen.
Geen masker.
Geen helm.
Ik keek naar zijn gezicht...
en mijn wereld stortte in.
"Michael..."
fluisterde ik.
Mijn overleden echtgenoot keek me zwijgend aan.
Toen sprak hij de woorden waarvan ik had gehoopt ze nooit te horen.
"Leg je wapens neer."
"Of Nathan sterft."
EINDE DEEL 10 — WORDT VERVOLGD...
