DEEL 11 — DE WAARHEID OVER MICHAEL
Mijn handen begonnen te trillen.
"Michael..."
Hij keek mij aan.
Geen glimlach.
Geen herkenning.
Alleen de kille blik van een soldaat.
"Leg je wapens neer."
Zijn stem was kalm.
Maar ik hoorde iets dat alleen ik kon herkennen.
Twijfel.
"Nathan leeft nog," zei hij.
"Maak geen domme fouten."
Marcus fluisterde naast mij:
"Dit klopt niet."
"Wat bedoel je?"
"Hij had allang kunnen schieten."
Michael hield zijn geweer nog steeds op ons gericht.
Maar hij haalde de trekker niet over.
Ik zette langzaam één stap naar voren.
"Waarom?"
"Twaalf jaar lang dacht ik dat je dood was."
"Waarom ben je nooit teruggekomen?"
Michael sloot heel even zijn ogen.
Toen antwoordde hij zacht:
"Omdat ik nooit de kans kreeg."
Hij draaide zijn linkerpols naar mij toe.
Daar zat een dun metalen implantaat onder zijn huid.
"Ze hebben me gevangen genomen."
"Ze hebben mijn geheugen gebroken."
"Mijn lichaam gebruikt."
"En mij veranderd in Raven."
Mijn adem stokte.
"Nee..."
Hij knikte.
"Jarenlang wist ik niet eens meer wie ik was."
"Pas zes maanden geleden begonnen herinneringen terug te komen."
Nathan riep vanuit zijn cel:
"Hij liegt niet!"
"Michael heeft mij meerdere keren in leven gehouden."
"Als hij dat niet had gedaan..."
"...was ik allang dood geweest."
Ik keek opnieuw naar Michael.
Voor het eerst zag ik tranen in zijn ogen.
"Elke dag heb ik geprobeerd jullie te herinneren."
"Jou."
"Samuel."
"Owen."
"Maar zodra ik iets wist..."
"...activeerden ze het implantaat."
Hij pakte een klein apparaatje uit zijn zak.
"Hiermee controleren ze mij."
Voordat hij verder kon spreken...
klonk een ijzige stem door de luidsprekers.
"Dat is genoeg, Raven."
Michael verstijfde.
Hij liet het apparaat uit zijn hand vallen.
Hij greep naar zijn hoofd.
Zijn hele lichaam begon te schokken.
"Nee..."
fluisterde hij.
"Niet weer..."
Hij zakte op zijn knieën.
Bloed liep uit zijn neus.
Ik wilde naar hem toe rennen.
Marcus hield mij tegen.
"Niet!"
Plotseling gingen alle deuren tegelijk open.
Uit elke gang stormden zwaarbewapende soldaten.
Voor hen uit liep één man.
Grijs haar.
Donker uniform.
Een litteken over zijn linkerwang.
Hij glimlachte alsof hij al had gewonnen.
"Welkom, Generaal Lane."
"Mijn naam is..."
Hij keek eerst naar Michael.
Daarna naar mij.
"...Generaal Victor Graves."
"En ik ben degene die Operation Phoenix heeft gecreëerd."
Hij klapte langzaam in zijn handen.
"Nu begint de laatste fase van het spel."
EINDE DEEL 11 — WORDT VERVOLGD...
