DEEL 14 — DE LAATSTE TEST
"Mama!"
De stem van Samuel sneed dwars door mijn hart.
Hij en Owen zaten vastgebonden aan metalen stoelen.
Hun gezichten waren bleek, maar ze leefden.
Ik deed instinctief een stap naar voren.
"Laat mijn kinderen gaan."
Victor Graves glimlachte.
"Nog steeds bereid alles op te offeren."
"Precies daarom heb ik jou gekozen."
Ik fronste.
"Gekozen?"
Victor knikte.
"Operation Phoenix ging nooit alleen over geheime operaties."
"Het was een experiment."
"Ik wilde soldaten creëren die zelfs tussen plicht en familie de missie zouden kiezen."
Hij keek mij strak aan.
"Jij was mijn grootste succes..."
"...totdat je verliefd werd op Michael."
Mijn vuisten balden zich.
"Je hebt ons hele leven vernietigd."
"Nee," antwoordde Victor rustig.
"Jullie hebben mijn plannen vernietigd."
Plotseling gingen de deuren achter ons open.
Michael strompelde naar binnen.
Zijn uniform was gescheurd.
Bloed liep langs zijn arm.
Maar hij hield zijn wapen nog stevig vast.
"Laat hen gaan, Victor."
Victor draaide zich langzaam om.
"Ik wist dat je zou komen."
Michael richtte zijn pistool op hem.
"Dit eindigt vandaag."
Victor begon te lachen.
"Denk je echt dat je mij kunt tegenhouden?"
Hij drukte op een afstandsbediening.
Een rood lampje begon te knipperen boven de stoelen van Samuel en Owen.
Nathan keek geschrokken naar het plafond.
"Explosieven..."
Victor glimlachte.
"Als mijn hartslag stopt..."
"...ontploft het hele systeem."
Iedereen verstijfde.
We konden Victor niet neerschieten.
Maar hem laten ontsnappen was geen optie.
Toen stapte Michael langzaam naar voren.
Hij keek eerst naar mij.
Daarna naar onze zoons.
"Evelyn..."
"Vertrouw me."
Ik kende die blik.
Dat was dezelfde blik als op de dag waarop hij mij ten huwelijk had gevraagd.
Rustig.
Vastberaden.
Alsof hij zijn besluit al had genomen.
Hij liet zijn wapen langzaam op de grond vallen.
Victor glimlachte tevreden.
"Zo ken ik je weer."
Maar op hetzelfde moment drukte Michael onopvallend op een kleine knop in zijn horloge.
Marcus keek naar zijn eigen polshorloge.
Zijn ogen werden groot.
Hij fluisterde:
"Dat is het oude Phoenix-noodsignaal..."
Binnen enkele seconden begon overal in de basis het alarm af te gaan.
NOODVERGRENDELING GEACTIVEERD.
Zware stalen deuren vielen met oorverdovende klappen dicht.
Victor keek verrast om zich heen.
"Wat heb je gedaan?"
Michael glimlachte voor het eerst.
"Ik heb jou opgesloten..."
"...samen met mij."
Hij keek mij recht aan.
"Neem de jongens."
"Ga."
Mijn adem stokte.
"Nee..."
"Ik laat je niet achter."
Michael schudde langzaam zijn hoofd.
"Deze keer kies ik zelf."
Hij wees naar de uitgang, waar de stalen deur nog maar langzaam aan het sluiten was.
"Ren, Evelyn!"
Terwijl ik Samuel en Owen losmaakte, keek Victor voor het eerst niet zelfverzekerd.
Hij besefte dat hij zijn controle verloor.
Maar voordat de deur volledig dichtviel, klonk zijn ijzige stem nog één keer:
"Je hebt misschien deze slag gewonnen..."
"...maar de oorlog is nog niet voorbij."
EINDE DEEL 14 — WORDT VERVOLGD...
