DEEL 15 — HET OFFER
"Papa!"
Samuel rukte zich los en wilde terugrennen.
Ik greep hem net op tijd vast.
"We moeten gaan!"
De stalen deur achter ons sloot met een oorverdovende klap.
BOEM!
Michael en Victor zaten aan de andere kant opgesloten.
Een moment later klonk Michaels stem door de intercom.
"Evelyn... luister goed."
Zijn stem was kalm.
Veel te kalm.
"Er ligt onder deze basis een kernreactor."
"Victor heeft het hele complex voorzien van een zelfvernietigingssysteem."
Nathan keek geschrokken naar het bedieningspaneel.
"Nog acht minuten..."
"Daarna ontploft de hele berg."
Marcus sloeg met zijn vuist tegen de muur.
"We krijgen die deur nooit meer open."
Michael vervolgde:
"Dat hoeft ook niet."
"Ik kan de reactor alleen van binnenuit uitschakelen."
Ik voelde de tranen over mijn wangen stromen.
"Kom met ons mee."
Een paar seconden bleef het stil.
Toen antwoordde hij zacht:
"Als ik vertrek..."
"...sterft iedereen binnen tientallen kilometers."
Samuel begon te huilen.
"Papa... alsjeblieft..."
Aan de andere kant van de deur bleef het stil.
Daarna klonk Michaels stem opnieuw.
"Samuel..."
"Zorg goed voor je broer."
"Owen..."
"Blijf altijd lachen."
"En vergeet nooit..."
"...hoe trots ik op jullie ben."
Mijn hart brak.
Ik sloeg mijn zoons stevig in mijn armen.
"Ik hou van je!" riep ik.
Voor het eerst sinds jaren antwoordde Michael zonder angst.
"Ik hou ook van jou."
Plotseling verscheen Victor op de beveiligingscamera.
Zijn gezicht zat onder het bloed.
Hij lachte nog steeds.
"Je denkt dat je gewonnen hebt?"
Hij haalde een pistool tevoorschijn en richtte het op Michael.
Voordat hij kon schieten...
BANG!
Michael was sneller.
Victor werd recht in zijn borst geraakt.
Hij zakte langzaam op de grond.
Voor het eerst stond er angst in zijn ogen.
Michael liep naar het bedieningspaneel van de reactor.
Hij keek nog één keer in de camera.
Hij glimlachte.
Daarna drukte hij op de grote rode knop.
NOODAFSLUITING GESTART.
Nathan keek naar het scherm.
"De reactor stabiliseert..."
Maar tegelijkertijd verscheen een nieuwe melding.
CENTRALE KAMER WORDT PERMANENT VERZEGELD.
Ik schudde wanhopig mijn hoofd.
"Nee..."
"Michael!"
Zijn laatste woorden klonken door de luidsprekers.
"Leef."
"Dat is alles wat ik ooit voor jullie heb gewild."
De verbinding viel weg.
Een minuut later begon de hele berg te schudden.
Marcus trok ons naar de nooduitgang.
We renden naar buiten.
Nog voordat we de helikopter bereikten...
stortte de ingang van de basis achter ons volledig in.
De berg werd stil.
Veel te stil.
Ik keek naar de plek waar Michael was achtergebleven.
En diep vanbinnen wist ik...
Dit was nog niet het einde.
Want net voordat de verbinding was verbroken...
had ik op het scherm iets gezien.
Achter Michael...
bewoog iemand zich in de schaduwen.
EINDE DEEL 15 — WORDT VERVOLGD...
