DEEL 6 — OPERATION PHOENIX
De zwarte SUV reed met hoge snelheid over de verlaten snelweg.
Niemand sprak.
Naast mij zat kolonel Marcus Reed, de enige man die wist wie ik werkelijk was.
Hij schoof een verzegeld dossier mijn kant op.
"Open het pas in de lucht."
Twintig minuten later steeg het militaire transportvliegtuig op.
Zodra het teken VEILIG op het scherm verscheen, verbrak ik het zegel.
Bovenaan stond in rode letters:
TOP SECRET
OPERATION PHOENIX
Ik sloeg de eerste pagina om.
Mijn hart sloeg een slag over.
De gegijzelde officier die we moesten redden...
was generaal Nathan Lane.
Mijn oudere broer.
De man die twaalf jaar geleden officieel was omgekomen tijdens een geheime missie.
Ik keek Marcus ongelovig aan.
"Dat is onmogelijk."
"Hij is dood verklaard."
Marcus knikte langzaam.
"Dat dachten wij ook."
"Tot drie dagen geleden."
Hij legde een satellietfoto op tafel.
Een zwaar bewaakt complex, diep in de besneeuwde bergen.
"Inlichtingen bevestigen dat Nathan daar gevangen wordt gehouden."
"Al twaalf jaar."
Mijn handen balden zich tot vuisten.
"Twaalf jaar..."
"Waarom heeft niemand naar hem gezocht?"
Marcus zweeg enkele seconden.
"Omdat iemand binnen onze eigen regering ervoor heeft gezorgd dat zijn dossier werd gesloten."
Mijn blik verstarde.
"Een verrader."
"Ja."
Hij schoof nog een foto naar mij toe.
Mijn adem stokte opnieuw.
Op de foto stond een man in militair uniform.
Zijn gezicht kwam me vaag bekend voor.
"Wie is hij?"
Marcus antwoordde zacht:
"Codenaam: Raven."
"Niemand kent zijn echte naam."
"Hij leidt de organisatie die jouw broer gevangen houdt."
Ik bleef naar de foto kijken.
Er klopte iets niet.
Ik pakte mijn oude legerpenning uit mijn zak en legde die naast de afbeelding.
De littekenlijn op zijn hals...
De houding...
De ogen...
Mijn bloed werd ijskoud.
"Nee..."
fluisterde ik.
"Dat kan niet..."
Marcus keek mij bezorgd aan.
"Wat is er?"
Ik slikte moeilijk.
"Ik ken deze man."
"Hij was twaalf jaar geleden mijn commandant."
"En ik heb hem..."
"...met mijn eigen ogen zien sterven."
Op datzelfde moment begon het waarschuwingsalarm van het vliegtuig te loeien.
WAARSCHUWING! RAKETDETECTIE!
Het toestel schudde hevig.
Een explosie verlichtte de nachtelijke hemel.
De piloot schreeuwde door de intercom:
"Vijandelijke raket!"
"We worden aangevallen!"
