DEEL 16 — DE SCHADUW IN HET VUUR
De helikopter steeg op.
Vanuit de lucht keek ik neer op de ingestorte berg.
Er was niets meer te zien.
Alleen rook.
Puin.
En stilte.
Samuel kroop dicht tegen mij aan.
"Mama..."
"Komt papa ooit nog terug?"
Ik kon geen antwoord geven.
Ik hield hem alleen stevig vast.
Maar diep vanbinnen bleef dat laatste beeld door mijn hoofd spoken.
De schaduw achter Michael.
Ik had het niet gedroomd.
Marcus zette zijn headset af.
"We hebben een probleem."
Hij draaide zijn tablet naar mij toe.
Een satelliet had de explosie vastgelegd.
Ik bekeek de beelden beeld voor beeld.
Toen stopte ik.
"Zoom in."
Marcus vergrootte de opname.
Tussen de rook...
bewoog een metalen lift omhoog.
Een geheime uitgang.
En enkele seconden later...
kwamen twee personen naar buiten.
De eerste was duidelijk herkenbaar.
Michael.
Hij leefde.
Mijn hart sloeg een slag over.
"Godzijdank..."
Maar de tweede persoon...
droeg een lange zwarte jas.
Zijn gezicht was niet zichtbaar.
Hij ondersteunde Michael terwijl ze samen in een zwarte helikopter stapten.
Nathan keek geschrokken naar het scherm.
"Dat kan niet."
"Die helikopter behoort niet tot Phoenix."
"Van wie dan wel?"
Arthur, die inmiddels medische hulp kreeg, keek naar het embleem op de romp.
Zijn gezicht werd lijkbleek.
"Dat symbool..."
"Ik heb het al twintig jaar niet meer gezien."
Hij fluisterde:
"Black Horizon."
Marcus keek hem vragend aan.
"Wat is Black Horizon?"
Arthur slikte.
"Niet wat..."
"Wie."
"Een geheime organisatie."
"Veel machtiger dan Phoenix."
"Phoenix was slechts een pion."
Iedereen zweeg.
Twintig jaar lang hadden we gedacht dat Victor Graves de grootste vijand was.
Maar hij was slechts een onderdeel van iets veel groters.
Op dat moment ging de satelliettelefoon.
Marcus nam op.
Hij luisterde enkele seconden.
Daarna keek hij mij aan.
"Ze hebben Michael."
Mijn hart stond stil.
"Leeft hij?"
Marcus knikte.
"Ja."
"Maar de man die hem heeft meegenomen..."
"...wil alleen met jou spreken."
Hij gaf mij de telefoon.
Een rustige, onbekende stem klonk.
"Generaal Lane."
"Gefeliciteerd."
"U hebt Victor verslagen."
"Kunt u Michael terugkrijgen?"
Ik kneep de telefoon stevig vast.
"Wie bent u?"
De man lachte zacht.
"Dat vertel ik u binnenkort."
"Eerst wil ik zien..."
"...hoe ver een moeder bereid is te gaan."
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar de horizon.
De oorlog tegen Phoenix was voorbij.
Maar een veel gevaarlijkere vijand had zojuist de eerste zet gedaan.
EINDE DEEL 16 — WORDT VERVOLGD...
